เมล็ดพันธุ์แห่งความหวังบนผืนดินที่แห้งแล้ง

แสงตะวันลับขอบฟ้าที่ปลายนาเงาของคนกล้ายังคงก้มหน้าฝ่าพายุฝนรองเท้าคู่เก่าเปรอะเปื้อนรอยดินโคลนหยาดเหงื่อที่ร่วงหล่น กลายเป็นเมล็ดพันธุ์แห่งความหวังเราต่างเป็นเพียงฟันเฟืองที่ถูกลืมไว้ข้างหลังในวันที่ความมั่งคั่งไม่เคยหันมามองคนทำงาน

ถนนเส้นเดิมที่เคยเดินด้วยเท้าเปล่ากลับมีกำแพงสูงชันขวางกั้นความฝันเอาไว้ใครกันที่ขีดเส้นแบ่งว่าใครสูงใครต่ำเพียงใดในเมื่อลมหายใจของคนจนก็มีค่าเท่ากันความเหลื่อมล้ำที่กัดกินใจมานานนับวันยังคงเป็นปมที่ผูกพันให้เราต้องสู้ต่อไป

อย่าถามหาความยุติธรรมในที่ที่มันไม่มีอย่าหาความปรานีจากคนที่มองข้ามหัวเราไปเรายังคงยืนหยัด แม้โลกจะหมุนเวียนเปลี่ยนไปอย่างไรด้วยหัวใจที่ยังเต้นแรงอยู่กลางพายุ

หยัดยืนขึ้นสู้เพื่อวันที่ฟ้าจะเปลี่ยนสีแม้เศษเสี้ยวของชีวีจะถูกบดขยี้ด้วยความอยุติธรรมส่งเสียงให้ดังก้องไปถึงปลายฟ้าที่มืดดำว่าเราคือคนธรรมดาที่มีฝันและมีหัวใจจะกี่หยดน้ำตาที่ร่วงหล่นบนผืนดินไทยเราจะรวมพลังใจ เดินหน้าไปให้ถึงวันของเรา

โรงงานที่ปิดตายกับโรงเรียนที่ขาดแคลนนโยบายที่แจกแจงแต่ไม่เคยถึงมือคนรอความหิวโหยในท้องกับความหวังที่เริ่มท้อเรายังต้องแบกภาระที่ใครบางคนโยนให้เราถือความจริงที่ถูกปิดบัง ใครจะกล้าออกมาเล่าลือในเมื่อความซื่อสัตย์ถูกตีราคาจนหมดความหมาย

หากเรายอมจำนนต่อโชคชะตาที่เขากำหนดชีวิตก็คงจบสิ้นเพียงแค่ลมหายใจที่ดับไปแต่หากเราลุกขึ้นยืนด้วยสองมือและหัวใจที่ยิ่งใหญ่ความเปลี่ยนแปลงจะเริ่มขึ้นจากจุดที่เรายืน

แด่พี่น้องที่สู้ชีวิตในเมืองใหญ่ที่หนาวเหน็บและเพื่อนร่วมทางที่เก็บความช้ำไว้ใต้รอยยิ้มเราต่างเป็นตะกอนของสังคมที่ถูกทิ้งให้นิ่งแต่เมื่อสายน้ำไหลเชี่ยว เราจะรวมตัวเป็นคลื่นใหญ่ไม่มีอำนาจใดจะหยุดยั้งความต้องการของหัวใจที่ปรารถนาเพียงความเป็นธรรมให้แก่แผ่นดินนี้

หยัดยืนขึ้นสู้เพื่อวันที่ฟ้าจะเปลี่ยนสีแม้เศษเสี้ยวของชีวีจะถูกบดขยี้ด้วยความอยุติธรรมส่งเสียงให้ดังก้องไปถึงปลายฟ้าที่มืดดำว่าเราคือคนธรรมดาที่มีฝันและมีหัวใจจะกี่หยดน้ำตาที่ร่วงหล่นบนผืนดินไทยเราจะรวมพลังใจ เดินหน้าไปให้ถึงวันของเรา

รุ่งอรุณจะมาถึงสำหรับคนที่กล้าฝันแสงตะวันจะสาดส่องลงบนพื้นดินที่แห้งแล้งเราจะเห็นความเท่าเทียมที่เคยเป็นเพียงกำแพงพังทลายลงด้วยมือของเราเอง

เดินต่อไป... แม้ทางจะไกลแสนไกลสู้ต่อไป... เพื่อลมหายใจที่เป็นของตัวเราวันของเรา... จะต้องมาถึงในสักวัน