รอยร้าวในใจ

ถนนสายเดิมที่เคยเดินผ่านในยามค่ำคืนแสงไฟสลัวที่ดูเลือนลางในใจฉันเก็บงำถ้อยคำที่ไม่มีวันได้พูดไปปล่อยให้ความเหงาทำงานตามลำพังในใจ

ยิ่งพยายามจะลืมเท่าไร ยิ่งชัดเจนในความทรงจำเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุนลงตรงนี้ไม่มีทางที่เธอจะหันกลับมามอง

เจ็บจนแทบขาดใจ เมื่อรู้ว่าเธอไม่เคยรักกันความหวังที่ฉันสร้างไว้ พังทลายลงในพริบตาตะโกนก้องฟ้าไปเท่าไร ก็ไม่มีใครได้ยินเสียงเหลือเพียงแค่รอยแผลเป็น ที่ฝังลึกในใจดวงนี้

มองดูผู้คนเดินสวนกันไปในเมืองวุ่นวายไม่มีใครสนใจความตายที่ค่อยๆ กัดกินใจทิ้งความฝันที่เคยมีร่วมกันไว้ข้างทางปล่อยให้หยดน้ำตาเป็นเพื่อนในวันที่มืดมน

เจ็บจนแทบขาดใจ เมื่อรู้ว่าเธอไม่เคยรักกันความหวังที่ฉันสร้างไว้ พังทลายลงในพริบตาตะโกนก้องฟ้าไปเท่าไร ก็ไม่มีใครได้ยินเสียงเหลือเพียงแค่รอยแผลเป็น ที่ฝังลึกในใจดวงนี้

หากย้อนเวลาไปได้ จะไม่ยอมให้เธอเดินจากไปแต่ความจริงคือความจริง ที่ฉันต้องยอมรับให้ไหวแม้ต้องอยู่กับความเสียใจ ที่ไม่มีวันจางหาย

เจ็บจนแทบขาดใจ เมื่อรู้ว่าเธอไม่เคยรักกันความหวังที่ฉันสร้างไว้ พังทลายลงในพริบตาตะโกนก้องฟ้าไปเท่าไร ก็ไม่มีใครได้ยินเสียงเหลือเพียงแค่รอยแผลเป็น ที่ฝังลึกในใจดวงนี้

รอยแผลที่ไม่มีวันหายไปแค่ฝุ่นควันที่ลอยหายไปกับลมไม่มีเธออีกแล้ว ในชีวิตฉันไม่มีอีกแล้ว...ตลอดไป