หลงทางในความทรงจำ

ในคืนที่ดาวจางหายมีเพียงแค่ฉันกับเงาที่ทอดตัวยาวปล่อยให้ใจมันลอยไปตามลม

แสงไฟที่ส่องลงมาบนทางเดินเดิมๆยังคงตอกย้ำภาพเธอที่เคยเดินข้างกันกลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่ยังติดอยู่ที่ปลายจมูกมันทำให้ฉันหยุดคิดถึงไม่ได้สักทีเหมือนเข็มนาฬิกาที่มันหมุนวนไม่ยอมหยุดพักตอกย้ำว่าฉันยังอยู่ที่เดิม ไม่ไปไหน

ทุกคำพูดที่เคยบอกกัน มันยังดังก้องอยู่ในใจเหมือนความฝันที่ฉันไม่อยากตื่นขึ้นมาพบความจริงว่าตอนนี้ไม่มีเธออยู่ตรงนี้อีกแล้ว

ก็แค่คนหนึ่งคนที่ยังคงหลงทางอยู่ในความทรงจำเฝ้าถามตัวเองซ้ำๆ ว่าเราพลาดกันไปตรงไหนในคืนที่เหงาจับใจ ฉันทำได้เพียงแค่ปล่อยให้มันไหลไปกับความรักที่ไม่มีวันย้อนคืนมาแค่หวังว่าสักวัน ฉันจะลืมเธอได้จริงๆ สักที

มองออกไปที่หน้าต่างเห็นเมืองที่ยังไม่หลับใหลผู้คนมากมายแต่ทำไมใจฉันมันกลับอ้างว้างบทเพลงที่เคยฟังด้วยกัน ยังคงวนเวียนในห้วงความคิดเหมือนภาพยนตร์ที่ฉายซ้ำไม่จบสิ้นฉันพยายามจะก้าวเดินต่อไปข้างหน้าแต่ขาของฉันมันกลับหนักอึ้งเหมือนถูกดึงไว้ด้วยอดีต

ก็แค่คนหนึ่งคนที่ยังคงหลงทางอยู่ในความทรงจำเฝ้าถามตัวเองซ้ำๆ ว่าเราพลาดกันไปตรงไหนในคืนที่เหงาจับใจ ฉันทำได้เพียงแค่ปล่อยให้มันไหลไปกับความรักที่ไม่มีวันย้อนคืนมาแค่หวังว่าสักวัน ฉันจะลืมเธอได้จริงๆ สักที

ไม่มีคำตอบให้ความเสียใจไม่มีทางลัดให้ความรู้สึกที่พังทลายทำได้เพียงยอมรับความจริงที่โหดร้ายว่าสุดท้าย เหลือเพียงฉันที่ยังคงรักเธอ

ก็แค่คนหนึ่งคนที่ยังคงหลงทางอยู่ในความทรงจำเฝ้าถามตัวเองซ้ำๆ ว่าเราพลาดกันไปตรงไหนในคืนที่เหงาจับใจ ฉันทำได้เพียงแค่ปล่อยให้มันไหลไปกับความรักที่ไม่มีวันย้อนคืนมาแค่หวังว่าสักวัน ฉันจะลืมเธอได้จริงๆ สักที

ปล่อยมันไป...ให้มันเป็นเพียงแค่ความทรงจำที่จางหายในคืนที่เงียบเหงา...แค่ฉัน... กับความว่างเปล่า...