หยุดหมุนในนาทีไร้เธอ

ท่ามกลางแสงไฟที่พร่าเลือนในคืนที่ดาวไม่เป็นใจ

ถนนสายเดิมที่เคยเดินเคียงข้างกันวันนี้เหลือเพียงเงาที่ตามหลังฉันไปภาพจำที่เธอเคยฝากไว้ในใจยังคงวนเวียนไม่ไปไหนสักทีแก้วใบเดิมที่ยังวางอยู่ที่เก่ากลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่ยังคงวนเวียนในห้องนี้ทุกอย่างดูเหมือนหยุดหมุนในนาทีที่ไม่มีเธอ

พยายามจะลืม แต่หัวใจกลับสั่งให้จำยิ่งดึกยิ่งตอกย้ำ ว่าฉันขาดเธอไม่ได้ความเหงาเริ่มทำงาน ในเวลาที่ใจอ่อนไหว

บอกทีว่าต้องทำอย่างไร ให้ลืมภาพเธอที่ฝังใจในค่ำคืนที่เมืองทั้งเมืองช่างดูเงียบเหงาอยากให้เธอรับรู้ ว่าฉันยังคงรอแค่เพียงเราแม้รู้ดีว่ามันเป็นเพียงแค่ความฝันที่ไกลเกินตัว

มองผ่านกระจกหน้าต่างบานเดิมเห็นผู้คนมากมายเดินผ่านไปอย่างรีบร้อนแต่ทำไมใจฉันยังติดอยู่ที่ตรงนั้นตรงที่มือเราเคยประสานกันในวันวานมันคงเป็นความผิดของฉันเองที่รั้งไว้ไม่อยากให้ความทรงจำเหล่านี้มันเลือนหายไป

บอกทีว่าต้องทำอย่างไร ให้ลืมภาพเธอที่ฝังใจในค่ำคืนที่เมืองทั้งเมืองช่างดูเงียบเหงาอยากให้เธอรับรู้ ว่าฉันยังคงรอแค่เพียงเราแม้รู้ดีว่ามันเป็นเพียงแค่ความฝันที่ไกลเกินตัว

หากย้อนเวลาได้จริง ฉันจะกอดเธอไว้ให้นานกว่านี้จะไม่ปล่อยมือเธอไปในวันที่ฟ้าไม่เป็นใจแค่เพียงเสี้ยวนาทีที่เธอหันกลับมาฉันจะบอกว่ารักเธอมากแค่ไหน

บอกทีว่าต้องทำอย่างไร ให้ลืมภาพเธอที่ฝังใจในค่ำคืนที่เมืองทั้งเมืองช่างดูเงียบเหงาอยากให้เธอรับรู้ ว่าฉันยังคงรอแค่เพียงเราแม้รู้ดีว่ามันเป็นเพียงแค่ความฝันที่ไกลเกินตัว

เหลือเพียงฉันกับคืนที่แสนยาวนานในเมืองที่ไร้เธอ...