วิถีแห่งดวงดาว

มองไปบนฟ้าที่มันมืดมิดในเมืองที่ชีวิตต้องคอยไล่ตามก้าวเดินบนทางที่ไร้คำถามมีเพียงแค่ความฝันที่ยังไม่จางไป

ตื่นขึ้นมาในห้องสี่เหลี่ยมที่คุ้นเคยนาฬิกาเดินไปเหมือนไม่เคยจะหยุดพักฝุ่นควันในเมืองหลวงมันช่างหนักแบกความหวังไว้เต็มบ่าแต่ไม่มีใครมองเห็นรองเท้าคู่เดิมเหยียบย่ำบนรอยทางท่ามกลางผู้คนที่ต่างคนต่างรีบเร่งใครจะไปรู้ว่าข้างในมันเคว้งแค่พยายามจะยืนให้ได้ในแบบของตัวเอง

ไม่ต้องมีใครมาขีดเส้นตายชีวิตที่สร้างเองไม่ต้องรอใครมาตัดสินบนถนนสายนี้ที่มันแสนจะโบยบินจะคว้ามันมาด้วยมือของฉันเอง

ตะโกนออกไปให้ถึงดวงดาวที่อยู่ไกลแม้ทางจะเดินมันช่างแสนยาวไกลเท่าไรจะสู้จนกว่าหัวใจมันจะเต้นเป็นจังหวะสุดท้ายไม่ยอมแพ้ให้กับความมืดมิดที่คอยทำลายนี่คือวิถีที่เลือกเดินเองด้วยความภูมิใจ

มองเห็นเงาสะท้อนในกระจกที่ดูเหนื่อยล้าแต่แววตายังคงมีไฟที่ยังไม่ดับสูญแม้วันที่ล้มลงไปจนแทบจะขาดทุนก็ยังลุกขึ้นมาใหม่เพราะใจมันยังไม่ยอมจำนนคำคนนินทาเหมือนลมที่พัดผ่านไปไม่เคยเก็บมาใส่ใจให้เสียเวลาเดินก้าวต่อไปข้างหน้าไม่ว่าใครจะประเมินแค่รู้ว่าวันนี้ทำดีที่สุดแล้วเพื่อตัวเราเอง

ลึกสุดใจในความทรงจำที่เคยมีบทเรียนที่ผ่านมาสอนให้ฉันต้องแกร่งแม้ในวันที่โลกมันดูเหมือนจะเปลี่ยนแปลงตัวฉันคนเดิมยังคงยืนหยัดอย่างมั่นคง

ตะโกนออกไปให้ถึงดวงดาวที่อยู่ไกลแม้ทางจะเดินมันช่างแสนยาวไกลเท่าไรจะสู้จนกว่าหัวใจมันจะเต้นเป็นจังหวะสุดท้ายไม่ยอมแพ้ให้กับความมืดมิดที่คอยทำลายนี่คือวิถีที่เลือกเดินเองด้วยความภูมิใจ

แสงไฟที่ปลายทางยังรออยู่ก้าวไปข้างหน้าไม่หันกลับหลังเพราะชีวิตคือการเดินทางที่ฉันสร้างขึ้นเองกับมือ...ด้วยใจที่ยังคงเดิม