ใจสั่นถนนยาว

แสงไฟที่ปลายทาง มันสั่นไหวเหมือนใจคนบนถนนที่ทอดยาว มีแค่เงาที่ทนเราต่างเป็นแค่เศษเสี้ยวของเมืองใหญ่ที่พยายามจะตะเกียกตะกายไปให้ถึงดาว

ก้มหน้าเดินผ่านตึกสูงเสียดฟ้ากลิ่นควันจางๆ ปนกับหยาดเหงื่อที่ไหลมารองเท้าคู่เดิมเหยียบย่ำบนรอยทางที่ใครบางคนขีดไว้ให้เราต้องเดินตามอย่างอ้างว้างชีวิตมันเหมือนสมการที่แก้เท่าไหร่ก็ไม่ลงตัวความฝันกองโตถูกทิ้งไว้ข้างหลังให้มันมัวเราไม่ได้เกิดมาบนกองเงินกองทองแต่เกิดมาพร้อมกับไฟที่แผดเผาให้เราต้องลองลองเสี่ยง ลองสู้ ลองพิสูจน์ตัวเองในโลกที่ความจริงมักจะข่มเหงคนเก่งแต่เราจะไม่ยอมแพ้ ต่อให้ลมพายุจะพัดแรงเรายังคงยืนหยัดเหมือนต้นไม้ที่รากหยั่งลึกและแข็งแกร่ง

เสียงกระซิบจากความมืดบอกให้เราถอยแต่หัวใจกลับตะโกนให้เราลุกขึ้นมาคอยคอยดูวันที่แสงแดดจะสาดส่องลงมาวันที่เราจะเป็นเจ้าของทุกหยาดน้ำตา

นี่คือเส้นทางของเรา ที่เราเลือกจะขีดเขียนเองบนแผ่นดินที่เต็มไปด้วยความหวังและความบรรเลงไม่มีใครหยุดเราได้ ถ้าใจเรายังคงเต้นอยู่แม้โลกจะหมุนไปช้าหรือเร็ว เราจะยังคงเรียนรู้เพราะเราคือลูกหลานของความอดทนที่เกิดมาเพื่อเผชิญหน้ากับความสับสนฝ่าฟันมันไป ให้ไกลกว่าที่ใครเคยคาดเดา

มองเห็นตึกระฟ้าสะท้อนเงาในดวงตาความเหงาที่ซ่อนอยู่ใต้รอยยิ้มมันช่างล้ำค่าเราต่างมีเรื่องราวที่ไม่ได้บอกใครความเจ็บปวดที่กลายเป็นแรงผลักดันให้ก้าวต่อไปสังคมที่เหลื่อมล้ำมันผลักให้เราต้องดิ้นรนแต่ในความมืดมิด เรากลับพบความงดงามของคนคนที่สู้ชีวิต คนที่รักในสิ่งที่ทำไม่ว่าวันพรุ่งนี้จะเจอกับเรื่องที่ตอกย้ำเราจะเก็บมันไว้เป็นบทเรียนที่ยิ่งใหญ่เพราะความสำเร็จไม่ได้วัดกันที่ใครมาก่อนใครแต่วัดกันที่ใครจะยืนหยัดได้นานกว่ากันในวันที่โลกหมุนผ่านไปอย่างไม่มีวันหันหลังกลับ

เสียงกลองที่เต้นรัวในอก มันคือจังหวะของชีวิตทุกคำที่พ่นออกมา มันคือความจริงที่ถูกลิขิตไม่ต้องมีคำนิยาม ไม่ต้องมีคำอธิบายแค่ปล่อยให้จิตวิญญาณของเรามันได้ระบายออกมาเป็นเพลง เป็นคำร้อง เป็นชีวิตที่แท้จริง

นี่คือเส้นทางของเรา ที่เราเลือกจะขีดเขียนเองบนแผ่นดินที่เต็มไปด้วยความหวังและความบรรเลงไม่มีใครหยุดเราได้ ถ้าใจเรายังคงเต้นอยู่แม้โลกจะหมุนไปช้าหรือเร็ว เราจะยังคงเรียนรู้เพราะเราคือลูกหลานของความอดทนที่เกิดมาเพื่อเผชิญหน้ากับความสับสนฝ่าฟันมันไป ให้ไกลกว่าที่ใครเคยคาดเดา

จำได้ไหมวันที่เริ่มต้นจากศูนย์วันที่คำดูถูกมันถาโถมเข้ามาเหมือนพายุหมุนเรากลืนน้ำตาแล้วเปลี่ยนมันเป็นพลังให้คำพูดพวกนั้นกลายเป็นบันไดที่ทำให้เรามีพลังเราไม่เคยลืมรากเหง้าที่สอนให้เราสู้ไม่ว่าจะไปได้ไกลแค่ไหน เรายังคงรับรู้ว่าความถ่อมตัวคืออาวุธที่แหลมคมที่สุดในวันที่เรายืนอยู่บนจุดที่ใครหลายคนหมายปอง

แสงไฟยังคงส่องสว่าง แม้ในคืนที่มืดมิดเราคือผู้กุมชะตาชีวิต ของตัวเราเองจงเดินต่อไป อย่าได้หยุดพักเพราะปลายทางที่รออยู่ มันสวยงามเกินกว่าจะบรรยายเพียงแค่เชื่อมั่น ในสิ่งที่เป็นและก้าวต่อไป... อย่างมั่นคง.