ฟันเฟืองแห่งความหวัง

หยาดเหงื่อที่รินไหลลงดินกลายเป็นรอยไถตีนเปล่าที่เหยียบย่ำบนความหวังที่ริบหรี่แสงตะวันยังคงส่องกระทบแผ่นหลังที่ปวดร้าวกี่ฤดูกาลผ่านไปที่คนข้างล่างยังต้องทนฝืน

ถนนเส้นเดิมที่ทอดผ่านความว่างเปล่าของเมืองใหญ่คนแปลกหน้าต่างคนต่างเดินไปตามทางของความฝันแต่ที่ตรงนี้ยังมีชีวิตที่ถูกลืมไว้ในซอกตึกรอยยิ้มที่ฝืนทำเพื่อแลกกับเศษเงินไม่กี่บาท

ความเหลื่อมล้ำที่มองไม่เห็นแต่มันกัดกินใจใครจะรู้บ้างว่าลมหายใจของคนตัวเล็กนั้นหนักหนาแค่ไหน

ร้องตะโกนให้ฟ้าได้ยินว่าเรายังอยู่ตรงนี้แม้จะถูกกดทับด้วยอำนาจที่มองไม่เห็นตัวหยัดยืนด้วยศักดิ์ศรีของคนที่สู้ด้วยมือเปล่าเพื่อวันพรุ่งนี้ที่ความยุติธรรมจะเป็นของทุกคนไม่ว่าจะนานเท่าไหร่ เราจะยังคงไม่ยอมก้มหัว

กระดาษแผ่นเก่าที่มีรอยขีดเขียนของคำสัญญาจากคนที่มาเยือนในวันที่ต้องการเพียงแค่คะแนนพอกลับไปถึงฝั่งฝันก็ลืมเลือนคนข้างหลังทิ้งให้เราเผชิญกับความจริงที่โหดร้ายเหมือนเดิม

ดวงดาวที่ไร้แสงในคืนที่มืดมิดเกินไปเรายังคงจุดไฟจากแรงศรัทธาที่เหลืออยู่แม้ทางเดินจะขรุขระและเต็มไปด้วยหนามแหลมแต่หัวใจดวงนี้จะไม่ยอมแพ้ต่อโชคชะตาที่ถูกขีดไว้

เราต่างเป็นเพียงฟันเฟืองที่ถูกทิ้งไว้ข้างทางแต่ฟันเฟืองเหล่านี้แหละที่จะเปลี่ยนทิศทางของโลกหากรวมพลังกันเป็นหนึ่งเดียวในค่ำคืนนี้ความมืดมิดจะสลายไปเมื่อแสงแห่งความจริงปรากฏ

ร้องตะโกนให้ฟ้าได้ยินว่าเรายังอยู่ตรงนี้แม้จะถูกกดทับด้วยอำนาจที่มองไม่เห็นตัวหยัดยืนด้วยศักดิ์ศรีของคนที่สู้ด้วยมือเปล่าเพื่อวันพรุ่งนี้ที่ความยุติธรรมจะเป็นของทุกคนไม่ว่าจะนานเท่าไหร่ เราจะยังคงไม่ยอมก้มหัว

ดินที่เคยแห้งแล้งจะกลับมามีความหมายเมื่อเราได้ร่วมแรงสร้างสรรค์ด้วยสองมือของเราเองไม่หวังพึ่งปาฏิหาริย์จากใครที่ไหนเพราะชีวิตนี้เรากำหนดเองด้วยลมหายใจของเรา

ร้องตะโกนให้ฟ้าได้ยินว่าเรายังอยู่ตรงนี้แม้จะถูกกดทับด้วยอำนาจที่มองไม่เห็นตัวหยัดยืนด้วยศักดิ์ศรีของคนที่สู้ด้วยมือเปล่าเพื่อวันพรุ่งนี้ที่ความยุติธรรมจะเป็นของทุกคนไม่ว่าจะนานเท่าไหร่ เราจะยังคงไม่ยอมก้มหัว

หยัดยืนต่อไป...ท่ามกลางพายุที่พัดผ่าน...เราจะยังคงอยู่...เพื่อวันพรุ่งนี้ที่เป็นของเรา...ด้วยสองมือของเราเอง...