Bagyo sa Nananahimik

Puyat na naman sa ilalim ng mga posteHinihintay ang liwanag na hindi sumisibolAng mga paa’y pagod na sa pagtakboSa kalsadang puno ng mga bitak at alikabokBinabasa ang mukha ng lungsod sa bawat sulokTinitimbang ang halaga ng bawat paghinga

Hindi na mabilang ang mga pangakong napakoSa gitna ng ingay, ako’y naghahanap ng totooAng mga kamao’y handa nang bumitawSa tanikala ng kahapong hindi na natutulog

Sumigaw ka hanggang sa mapaos ang gabiIlabas ang poot na nakakulong sa dibdibHindi tayo titigil hangga’t hindi nababaliAng mga dingding na humahadlang sa ating mithiIpaglaban ang kulay sa gitna ng aboTayo ang bagyo sa mundong nananahimik

Nakita ko ang sarili sa salamin ng kahaponBata pa, puno ng pangarap at apoy sa mataNgunit ngayon, ang mga pangarap ay unti-untingNilalamon ng sistema na walang pakialamTinitingnan ang langit, nagtatanong kung bakitKailangang maging alipin ng sariling lupain

Sumigaw ka hanggang sa mapaos ang gabiIlabas ang poot na nakakulong sa dibdibHindi tayo titigil hangga’t hindi nababaliAng mga dingding na humahadlang sa ating mithiIpaglaban ang kulay sa gitna ng aboTayo ang bagyo sa mundong nananahimik

Huwag kang luluhod sa harap ng mga aninoAng katotohanan ay hindi kayang bilhinAng bawat patak ng pawis ay may saysaySa bawat hakbang, tayo ang gumuguhit ng landasWalang makakapigil sa agos ng ating dugo

Sumigaw ka hanggang sa mapaos ang gabiIlabas ang poot na nakakulong sa dibdibHindi tayo titigil hangga’t hindi nababaliAng mga dingding na humahadlang sa ating mithiIpaglaban ang kulay sa gitna ng aboTayo ang bagyo sa mundong nananahimik

Tayo ang bagyoTayo ang bagyoHindi na tayo magtatagoAng liwanag ay atinAng bukas ay atinSumigaw kaSumigaw ka