ความคิดถึงใต้เงาตึก

ตะวันคล้อยต่ำลงที่หลังนาทิ้งรอยน้ำตาไว้บนคันดินแบกความหวังที่มันใกล้จะสิ้นก้มหน้าทำกิน บนแผ่นดินที่แห้งแล้งจากบ้านเกิดเมืองนอนมาไกลหวังจะไปคว้าดาวที่ในเมืองหลวงลืมเสียงนกกา ลืมกลิ่นไอพุ่มพวงเหลือเพียงความห่วง ที่มันกัดกินใจ

เงินไม่กี่บาทที่ส่งไปให้แม่หวังให้ท่านได้ดูแลตัวเองบ้างชีวิตคนจนมันช่างอ้างว้างเหมือนเรือจ้างที่ลอยเคว้งคว้างกลางกระแส

โอ้คนบ้านไกล ใจมันคิดถึงทุ่งรวงทองยามลมพัดพาน้ำตานอง อยากกลับไปนอนกอดดินคนเมืองช่างเย็นชา ไม่มีใครเห็นใจคนเดินดินความฝันที่เคยถวิล กลายเป็นรอยมลทินที่มองไม่เห็นอยากกลับไปหา รอยยิ้มเดิมๆ ของคนบ้านเราไม่ต้องทนเหงา ในเมืองที่เต็มไปด้วยความวุ่นวาย

แสงไฟเมืองหลวงมันช่างหลอกตายิ่งมองยิ่งพร่า ยิ่งพาใจสั่นคนแปลกหน้าเดินผ่านกันทุกวันไม่มีใครฝันถึงเรื่องราวของใครเก็บเงินเก็บทองให้พอได้ตั้งตัวความกลัวในใจมันเริ่มจะก่อตัวกลัวลืมกลิ่นดิน กลัวใจจะมัวหมองไปอยากกลับไปอยู่ใต้เงาไม้ชายคาเดิม

โอ้คนบ้านไกล ใจมันคิดถึงทุ่งรวงทองยามลมพัดพาน้ำตานอง อยากกลับไปนอนกอดดินคนเมืองช่างเย็นชา ไม่มีใครเห็นใจคนเดินดินความฝันที่เคยถวิล กลายเป็นรอยมลทินที่มองไม่เห็นอยากกลับไปหา รอยยิ้มเดิมๆ ของคนบ้านเราไม่ต้องทนเหงา ในเมืองที่เต็มไปด้วยความวุ่นวาย

แสงดาวที่บ้านเรา คงยังสวยงามกว่าที่นี่สักวันหนึ่งที่ใจพอมี จะกลับไปกอดทุ่งนากลับไปหา... รอยยิ้มเดิม... ที่รอคอย