Ugat sa Semento

Sa gitna ng usok at ingay ng gabiHinihintay ang paghawi ng ulap sa tabiAng bawat hakbang, may dalang alaalaNg lupang sinilangan, ng pusong malaya

Tumingin sa taas, mga ilaw ay naglalaroSa bawat sulok ng lungsod, ako ay naritoBakas ng nakaraan, sa isip ay bumabalikSa piling ng dagat, sa hanging humahalikAng semento ay matigas, ang lakad ay mabilisNgunit ang diwa ko, sa probinsya ay nananagis

Siksikan sa tren, sabay sa agos ng taoNaghahanap ng puwang sa mundong maguloAng boses ng kahapon ay bulong sa hanginKahit malayo na, nais pa ring abutinAng init ng araw sa bukid na malawakNgayon ay napalitan ng pader na matataas at malawak

Hindi ko malimot ang awit ng gabiAng tibok ng lupa, ang bango ng palay sa tabiNaririnig ko pa, kahit ang paligid ay bingiSa sigaw ng pangarap na nais kong mapanghawakan muli

Iuwi mo ako sa dati kong mundoKung saan ang bituin ay abot ng mga mata koHahayaan ang hangin na magdala sa akinSa yakap ng lupang hindi kayang limutinKahit ang lungsod ay aking tahanan na rinAng ugat ng aking puso ay doon pa rin nakatanim

Minsan ay napapagod, sa agos ay sumasabaySa bawat pagkurap, mukha mo ang laging alayAng mga pangarap na itinanim sa pag-asaNgayon ay namumunga na, sa gitna ng kalsadaHindi man madali, hindi man perpektoAng mahalaga ay may direksyon ang bawat kwento

Huwag mong hayaang lamunin ng dilimAng ningning ng nakaraan na sa puso ay lihimAng bawat pagkakataon ay isang hakbangPalapit sa bukang-liwayway na ating hinahangad na matanghal

Ang tibok ay bumibilis, ang lupa ay yumayanigAng diwa ay lumilipad, sa ulap ay nakahiligWalang hanggan ang daan, walang hanggan ang awitSa bawat pag-ikot, ang lungkot ay nagiging himig

Sa paglubog ng araw, ang lungsod ay nagniningningNgunit sa aking paningin, iba ang aking kapilingIsang payapang umaga, sa lilim ng punoDoon ang tunay na pahinga, doon ang tunay na kuloNg buhay na simple, ng buhay na totooIto ang aking panata, ito ang aking pangako

Iuwi mo ako sa dati kong mundoKung saan ang bituin ay abot ng mga mata koHahayaan ang hangin na magdala sa akinSa yakap ng lupang hindi kayang limutinKahit ang lungsod ay aking tahanan na rinAng ugat ng aking puso ay doon pa rin nakatanim

Damhin ang bawat pintig, damhin ang bawat galawAng nakaraan at kasalukuyan ay magsasabay sa uhawSa paghahanap ng sarili, sa gitna ng pagbabagoMananatiling matatag, mananatiling buo

Sa paghawi ng usok, sa pagtahimik ng gabiAng alaala ng tahanan ay mananatiling huliDito sa puso, dito sa isipanAng paglalakbay ay walang katapusanUuwi rin, uuwi rin...Sa yakap ng lupa, sa yakap ng hangin.