จมกองไฟเสียใจ

ถนนสายเดิมที่ฉันเดินผ่านภาพวันวานยังคงตามหลอกหลอนเงาของเธอจางหายไปในตอนที่ฉันยังไม่ทันได้ร่ำลาอากาศหนาวเหน็บข้างในใจดวงนี้ไม่มีที่ให้ฉันได้พักพิงความทรงจำที่เคยทิ้งขว้างจริงกลับย้อนมาทำลายทุกอย่างไป

กี่ร้อยคำที่ฉันเก็บไว้ข้างในกี่หยดน้ำตาที่ร่วงหล่นลงพื้นดินไม่เคยมีใครได้ยินเสียงใจที่พังทลาย

เจ็บจนเกินจะรับไหว ในวันที่เธอเดินจากไปทิ้งให้ฉันจมกองไฟ ของความเสียใจที่ไม่มีวันจบอยากจะตะโกนให้ฟ้าฟัง ว่าฉันยังคงรอเธอไม่เลิกราแม้รู้ว่าเธอไม่กลับมา แต่ใจก็ยังเป็นของเธอ

มองดูนาฬิกาที่หมุนไปเข็มเวลาไม่เคยเดินย้อนคืนฉันยังคงยืนอยู่ที่จุดเดิมรอคอยปาฏิหาริย์ที่ไม่มีจริงเศษเสี้ยวความรักที่เธอเคยให้กลายเป็นมีดกรีดลงที่กลางใจความเงียบเหงาที่ฉันต้องเผชิญมันสอนให้รู้ว่ารักคืออะไร

เจ็บจนเกินจะรับไหว ในวันที่เธอเดินจากไปทิ้งให้ฉันจมกองไฟ ของความเสียใจที่ไม่มีวันจบอยากจะตะโกนให้ฟ้าฟัง ว่าฉันยังคงรอเธอไม่เลิกราแม้รู้ว่าเธอไม่กลับมา แต่ใจก็ยังเป็นของเธอ

พยายามจะลืมเท่าไหร่ ยิ่งตอกย้ำให้ฉันต้องจำภาพที่เธอกอดฉันในวันนั้น มันยังชัดเจนในใจไม่ว่านานเท่าไร ฉันก็ยังคงเป็นคนเดิม

เจ็บจนเกินจะรับไหว ในวันที่เธอเดินจากไปทิ้งให้ฉันจมกองไฟ ของความเสียใจที่ไม่มีวันจบอยากจะตะโกนให้ฟ้าฟัง ว่าฉันยังคงรอเธอไม่เลิกราแม้รู้ว่าเธอไม่กลับมา แต่ใจก็ยังเป็นของเธอ

เป็นของเธอเพียงคนเดียวแม้ว่าเธอไม่เคยจะกลับมาใจดวงนี้ยังรออยู่ตรงนี้ตลอดไป