Saksi ng Buwan

Sa ilalim ng buwang saksi sa aking pagdaramdam,Binabagtas ang landas na puno ng agam-agam.Ang mga bituin ay tila nagtatanong sa akin,Kung hanggang kailan ang pusong ito ay maninimdim.Bawat patak ng hamog sa talulot ng rosas,Ay tila luhang sa pisngi ko’y bumabagtas.

Kay lamig ng gabi, kay bigat ng aking damdamin,Ang bawat pintig ng puso, pangalan mo ang sambitin.Ngunit ikaw ay malayo, tila tala sa langit,Abot-tanaw ng mata, ngunit ‘di mahawakan ang pait.Ang mga pangako ay baon na ng lumipas na panahon,Naiwan akong nag-iisa sa gitna ng kahapon.

O, hirang, bakit kay lupit ng tadhana?Ang pag-ibig ko sa iyo ay mistulang sumpa.Kahit anino mo ay hindi na maaninag,Sa bawat paghinga, ikaw ang hinahanap.Kundiman ng puso, alay ko sa iyong ngalan,Kahit pa ang wakas ay puro kalungkutan.

Tumingin ka sa malayo, doon sa dulo ng dagat,Nandoon ang aking pag-ibig na walang pag-iimbot na sapat.Hindi man ako ang pinili ng iyong kapalaran,Mananatili kang alaala sa aking isipan.Ang pag-ibig na tapat, hindi nangangailangan ng kapalit,Sapat na ang minsan kitang masilayan sa aking panaginip.

Kahit ang mundo ay magbago at tumigil ang ikot,Ang damdamin ko sa iyo ay hindi malilimot.Sa paglipas ng mga taon at pagputi ng buhok,Ikaw pa rin ang ligaya sa gitna ng pagsubok.

O, hirang, bakit kay lupit ng tadhana?Ang pag-ibig ko sa iyo ay mistulang sumpa.Kahit anino mo ay hindi na maaninag,Sa bawat paghinga, ikaw ang hinahanap.Kundiman ng puso, alay ko sa iyong ngalan,Kahit pa ang wakas ay puro kalungkutan.

Hayaan mong ang gabi ang maging saksi,Sa pag-ibig kong sa iyo ay nananatili.Patawad kung ako’y hindi na muling lilingon,Dahil ikaw ang hangganan ng aking panahon.