เงาที่ตกค้าง

คืนนี้เงียบเหงาเกินกว่าที่เคยเป็นแสงไฟสลัวที่ปลายเตียงกับความทรงจำที่ยังไม่จางหาย

มองออกไปที่หน้าต่างบานเดิมผู้คนเดินผ่านไปราวกับภาพฝันในเมืองใหญ่ที่หมุนไปอย่างเร่งรีบฉันยังคงติดค้างอยู่ที่เดิมตรงที่เคยมีเราจับมือกันตรงที่คำสัญญาเคยหวานล้ำแต่ตอนนี้เหลือเพียงอากาศที่ว่างเปล่า

แก้วกาแฟที่เย็นชืดวางทิ้งไว้เหมือนใจฉันที่ไร้ความอบอุ่นพยายามจะลืมเรื่องราวเก่าๆแต่ยิ่งพยายามเท่าไหร่ภาพเธอกลับยิ่งชัดเจนขึ้นในใจเหมือนเข็มนาฬิกาที่หยุดเดินในวันที่ไม่มีเธออยู่ข้างๆ

เสียงเพลงแผ่วเบาดังมาจากที่ไกลๆเตือนให้รู้ว่าฉันยังคงคิดถึงทุกรอยยิ้ม ทุกแววตาที่เคยได้รับมันยังคงฝังลึกอยู่ในความรู้สึก

ยังคงรอคอยแม้รู้ว่าไม่มีหวังในคืนที่ดาวบนฟ้าดูมืดมนความเหงาที่เกาะกินหัวใจจนล้าแต่ยังคงรักเธอไม่เคยเปลี่ยนไปอยากย้อนเวลากลับไปในวันนั้นวันที่เรายังมีกันและกันก่อนที่ความฝันจะสลายกลายเป็นเพียงเงา

เดินผ่านทางที่คุ้นเคยในซอยนั้นร้านอาหารที่เคยนั่งด้วยกันทุกเย็นกลิ่นหอมของข้าวแกงยังคงติดตรึงแต่คนข้างกายกลับกลายเป็นคนอื่นชีวิตที่ดำเนินไปอย่างเงียบงันฉันทำได้เพียงแค่ยิ้มให้กับตัวเองแล้วยอมรับความจริงที่เจ็บปวด

อาจเป็นเพราะฉันที่ยึดติดมากเกินไปหรืออาจเป็นเพราะโชคชะตาเล่นตลกที่ให้เราได้พบกันเพียงแค่ชั่วคราวเพื่อทิ้งให้ฉันจมอยู่กับความหลังที่ไม่มีวันหวนคืนกลับมาได้อีก

ยังคงรอคอยแม้รู้ว่าไม่มีหวังในคืนที่ดาวบนฟ้าดูมืดมนความเหงาที่เกาะกินหัวใจจนล้าแต่ยังคงรักเธอไม่เคยเปลี่ยนไปอยากย้อนเวลากลับไปในวันนั้นวันที่เรายังมีกันและกันก่อนที่ความฝันจะสลายกลายเป็นเพียงเงา

คืนนี้คงยาวนานกว่าที่เคยหลับตาลงพร้อมกับภาพของเธอในความฝันที่ฉันยังเป็นเจ้าของแค่เพียงเสี้ยวนาทีที่ได้พบกันก่อนตื่นมาพบกับความว่างเปล่ารักที่ยังคงอยู่... ตลอดไป...