เงาแห่งความเดียวดาย

แสงไฟที่ปลายถนนเริ่มเลือนหายทิ้งเงาของความเดียวดายไว้ตรงนี้บนทางเท้าที่เคยเดินด้วยกันทุกทีวันนี้เหลือเพียงฉันที่ยืนมองฟ้าไกลคำถามที่ยังค้างคาในใจดวงเดิมว่าเธอจะลืมเรื่องราวของเราไปบ้างไหม

วันเวลาที่หมุนผ่านไปอย่างช้าช้าภาพวันวานยังคงย้ำเตือนให้หวนหาแม้อยากจะลบเลือน แต่ใจยังไม่ยอมปล่อยไป

เพราะรักที่ให้ไป มันยังคงวนเวียนอยู่ในหัวใจเหมือนเมฆหมอกที่จางไป แต่ความเสียใจยังคงอยู่แม้รู้ว่าเธอไม่กลับมา แม้รู้ว่าเราต้องแยกทางแต่ในความเงียบงัน ฉันยังคงหวังให้เธอได้ยินเสียงหัวใจที่ยังคงเรียกหาเพียงแค่เธอ

หากย้อนคืนวันเหล่านั้นได้อีกครั้งฉันคงไม่ปล่อยมือเธอไปในวันนั้นความทรงจำที่สวยงาม กลายเป็นเพียงความอ้างว้างที่กัดกินใจฉันในคืนที่ไม่มีเธอ

เพราะรักที่ให้ไป มันยังคงวนเวียนอยู่ในหัวใจเหมือนเมฆหมอกที่จางไป แต่ความเสียใจยังคงอยู่แม้รู้ว่าเธอไม่กลับมา แม้รู้ว่าเราต้องแยกทางแต่ในความเงียบงัน ฉันยังคงหวังให้เธอได้ยินเสียงหัวใจที่ยังคงเรียกหาเพียงแค่เธอ

แค่เพียงได้รักเธอ...แม้เป็นเพียงความฝันที่ไกลเกินเอื้อมฉันก็ยังคงรอ... รอแค่เธอคนเดียว