รอยจำที่ปลายฟ้า

ยามอาทิตย์อัสดงลงลับเหลี่ยมตึกใจยังนึกถึงวันวานที่ผ่านพ้นกลิ่นดอกแก้วยังอบอวลชวนกมลเหมือนดั่งมนต์สะกดจิตให้คิดตามแสงไฟสลัวมัวหม่นบนถนนคนผู้คนเดินสวนทวนความถามว่าความรักที่เคยฝากไว้ในยามจะคงความงดงามอยู่เช่นเดิม

เงาจันทร์ทาบทับลงบนผิวน้ำความทรงจำยังย้ำเตือนไม่หลีกหนีเสียงดนตรีแผ่วเบาเคล้าฤดียังคงมีภาพเธออยู่เคียงข้างกายแม้วันเวลาจะหมุนผ่านพ้นไปแต่ดวงใจยังคงมั่นไม่จางหายเปรียบดั่งดาวที่พร่างพรายบนฟ้าไกลยังคงฉายแสงนวลชวนให้มอง

โอ้ความรักที่ลอยล่องในห้วงฝันช่างนิรันดร์เหลือเกินในใจฉันแม้กาลเวลาจะเปลี่ยนผันสักกี่วันแต่ความสัมพันธ์ยังตรึงตราไม่ลบเลือนจะขอรักเธอเพียงผู้เดียวในใจนี้แม้นาทีจะผ่านไปไม่เหมือนก่อนความอาวรณ์ยังคงซ่อนในคำอ้อนฝากลมวอนบอกเธอว่ายังรอ

หากคืนนี้มีเพียงดาวเป็นเพื่อนใจจะขอใช้เวลาที่เหลือเพื่อรอคอยไม่ว่านานเท่าไรใจไม่ถอยจะเฝ้าคอยวันเธอหวนคืนมา

ลมพัดผ่านหน้าต่างที่ว่างเปล่าความเหงาเข้ามาเยือนในยามดึกความรู้สึกที่เอ่อล้นจนต้องนึกถึงบันทึกเรื่องราวของเราสองในมุมหนึ่งของเมืองที่เงียบเชียบยังคงเปรียบความรักดั่งสายฝนที่หล่อเลี้ยงหัวใจคนให้เปี่ยมล้นแม้กมลจะแฝงด้วยความเศร้า

โอ้ความรักที่ลอยล่องในห้วงฝันช่างนิรันดร์เหลือเกินในใจฉันแม้กาลเวลาจะเปลี่ยนผันสักกี่วันแต่ความสัมพันธ์ยังตรึงตราไม่ลบเลือนจะขอรักเธอเพียงผู้เดียวในใจนี้แม้นาทีจะผ่านไปไม่เหมือนก่อนความอาวรณ์ยังคงซ่อนในคำอ้อนฝากลมวอนบอกเธอว่ายังรอ

ท่ามกลางความมืดมิดที่โอบล้อมยังคงมีหัวใจที่พร้อมจะรักมั่นแม้วันพรุ่งนี้จะเป็นเช่นไรในทุกวันฉันจะยืนหยัดมั่นรอเพียงเธอ

แสงดาวพร่างพรายในคืนนี้ยังคงมีใจดวงเดิมที่เพ้อหาฝากความรักไปกับสายธารารอเวลาที่เธอจะหวนคืนมา... เพียงเรา