วินาทีสุดท้ายที่หายใจ

แสงไฟเมืองหลวงที่ส่องลงมาทับถมความล้าในใจที่พังทลายเดินหลงทางอยู่ในเงาที่พร่าพรายไม่มีจุดหมายให้ฉันได้ยืนรอภาพความทรงจำที่เคยร่วมทางเลือนลางเหลือเพียงแค่รอยน้ำตาเหมือนเข็มนาฬิกาที่หยุดเดินไปช้าๆทิ้งฉันไว้กับคำถามที่ไม่มีคำตอบ

กี่คืนที่ต้องทนเหงากี่ดาวที่ร่วงหล่นหายหัวใจที่แตกสลายยังคงรอคอยเธอคืนย้อนมา

ตะโกนออกไปให้สุดเสียงฟ้าว่ารักมันยังคงค้างคาอยู่ในใจแม้รู้ว่าเธอไม่มีวันหันกลับมามองใหม่แต่ฉันยังคงรออยู่ตรงที่เดิมเจ็บปวดแค่ไหนก็ยังไม่ยอมถอดใจยังคงรักเธอจนวินาทีสุดท้ายที่หายใจ

เสียงรถราวิ่งผ่านไปอย่างเร็วรี่เหมือนชีวิตที่ไม่มีเธออยู่ข้างกันฉันยังคงกอดความหลังที่มันไหวหวั่นหวังเพียงสักวันเธอจะเดินย้อนคืนมาโลกที่เคยสดใสกลับกลายเป็นสีเทาเมื่อความเหงาเข้ามาครอบงำทุกพื้นที่เหนื่อยเหลือเกินกับคำว่าไม่มีคนที่เคยเป็นดั่งลมหายใจ

ตะโกนออกไปให้สุดเสียงฟ้าว่ารักมันยังคงค้างคาอยู่ในใจแม้รู้ว่าเธอไม่มีวันหันกลับมามองใหม่แต่ฉันยังคงรออยู่ตรงที่เดิมเจ็บปวดแค่ไหนก็ยังไม่ยอมถอดใจยังคงรักเธอจนวินาทีสุดท้ายที่หายใจ

หากความรักคือการเรียนรู้ที่จะเสียไปทำไมหัวใจถึงยังไม่ยอมจำตอกย้ำตัวเองด้วยคำเดิมๆ ซ้ำๆว่ารักเธอมากเท่าไหร่ก็เท่านั้น

ตะโกนออกไปให้สุดเสียงฟ้าว่ารักมันยังคงค้างคาอยู่ในใจแม้รู้ว่าเธอไม่มีวันหันกลับมามองใหม่แต่ฉันยังคงรออยู่ตรงที่เดิมเจ็บปวดแค่ไหนก็ยังไม่ยอมถอดใจยังคงรักเธอจนวินาทีสุดท้ายที่หายใจ

วินาทีสุดท้ายที่หายใจรักเธอคนเดียวตลอดไปไม่มีวันเปลี่ยนใจ... จริงๆ