นาฬิกาที่หยุดเดิน

แสงแดดอ่อนทอดผ่านหน้าต่างบานเก่าฝุ่นละอองเต้นรำในความว่างเปล่าแก้วน้ำที่วางทิ้งไว้เมื่อวานยังคงอยู่ตรงนั้นร่องรอยของวันเวลาที่ดูเหมือนจะหยุดหมุนฉันมองออกไปที่ถนนสายเดิมผู้คนเดินผ่านไปราวกับภาพที่พร่าเลือน

กลิ่นกาแฟจางหายไปในอากาศสมุดบันทึกเล่มเดิมที่เขียนไม่เคยจบสักทีหน้ากระดาษเหลืองกรอบตามอายุขัยเหมือนความรู้สึกที่เก็บไว้ในซอกหลืบใจเราต่างเป็นแค่คนแปลกหน้าที่สวนกันไปมาในเมืองที่กว้างใหญ่จนหาทางกลับไม่เจอ

ความทรงจำเหมือนคลื่นที่ซัดเข้าฝั่งแล้วก็จางหายไปกับพื้นทรายเหลือเพียงความเงียบงันที่โอบกอดเราไว้ในวันที่ทุกอย่างดูเหมือนจะเลือนราง

ปล่อยให้มันเป็นไปตามจังหวะของความเหงาในคืนที่ดาวบนฟ้าดูไกลเกินเอื้อมถึงเราต่างตามหาคำตอบในความว่างเปล่าท่ามกลางผู้คนมากมายที่ไม่มีใครมองเห็นแค่ปล่อยให้เวลาไหลผ่านไปอย่างช้าๆก่อนที่ทุกอย่างจะกลายเป็นเพียงฝุ่นผง

เสียงรถไฟไกลๆ ดังแว่วมาตามลมเหมือนสัญญาณเตือนว่าทุกอย่างต้องมีวันจากลาฉันยังคงนั่งอยู่ที่เดิม ที่มุมโปรดของฉันมองดูท้องฟ้าที่เปลี่ยนสีจากครามเป็นเทาเราต่างหวังว่าสักวันความอ้างว้างนี้จะจบลงแต่ก็รู้ดีว่ามันคือส่วนหนึ่งของชีวิตที่ดำเนินไป

หากโลกนี้หมุนไปเร็วเกินกว่าจะเข้าใจขอแค่ได้หยุดพักหายใจในพื้นที่ของตัวเองไม่ต้องมีคำบรรยาย ไม่ต้องมีคำอธิบายเพียงแค่ปล่อยให้ใจได้ล่องลอยไปในความฝันที่ไม่มีใครเข้าถึง นอกจากตัวเราเอง

ปล่อยให้มันเป็นไปตามจังหวะของความเหงาในคืนที่ดาวบนฟ้าดูไกลเกินเอื้อมถึงเราต่างตามหาคำตอบในความว่างเปล่าท่ามกลางผู้คนมากมายที่ไม่มีใครมองเห็นแค่ปล่อยให้เวลาไหลผ่านไปอย่างช้าๆก่อนที่ทุกอย่างจะกลายเป็นเพียงฝุ่นผง

เหมือนภาพถ่ายที่ค่อยๆ ซีดจางไปตามกาลเราต่างทิ้งร่องรอยไว้ในที่ที่ไม่มีใครมองความเงียบคือเพื่อนที่ดีที่สุดในตอนนี้ในโลกที่วุ่นวายจนน่าตกใจฉันขอเป็นเพียงเศษเสี้ยวของเวลาที่ผ่านไปโดยไม่ทิ้งร่องรอยใดไว้ให้ใครจำ

แสงไฟริบหรี่เริ่มลาลับขอบฟ้าทุกอย่างกำลังจะเข้าสู่ความมืดมิดเหลือเพียงแค่ฉันกับความเงียบงันที่ยังคงอยู่ตรงนี้... ตลอดไปปล่อยให้มันผ่านไปปล่อยให้มันผ่านไป...