เปลวไฟกลางเมือง

มองไปบนฟ้าที่ไม่มีดาวมีเพียงแสงไฟที่คอยนำทางเราในเมืองที่หลับใหลแต่หัวใจยังเต้นรัวฟังเสียงข้างในที่บอกให้ไปต่อ

ถนนสายเดิมที่ฉันเดินผ่านทุกวันรอยเท้าที่ย้ำเตือนถึงความฝันที่พังทลายแบกโลกทั้งใบไว้บนบ่าที่เริ่มหนักแต่สายตายังจ้องมองไปที่จุดหมายที่ห่างไกลกี่ครั้งที่ล้มลงในโคลนตมกี่คนที่เดินผ่านไปโดยไม่เคยจะชื่นชมแต่เลือดในกายมันยังคงเดือดพล่านเพราะความสำเร็จไม่ได้มีไว้ให้คนขี้ขลาด

กำแพงที่ขวางกั้นฉันจะพังมันด้วยมือเปล่าความกลัวที่เคยมีจะละลายไปกับแสงเงาไม่ต้องรอโชคชะตาที่ใครขีดเขียนให้เพราะชีวิตคือเกมที่ฉันต้องกำหนดเอง

ตะโกนออกไปให้ก้องฟ้า ให้โลกได้ยินชื่อฉันจากดินแดนที่ไร้แสง สู่ดาวที่พราวฝันไม่ได้เกิดมาเพื่อยอมแพ้ หรือแค่นั่งรอเวลาฉันคือเปลวไฟที่โชติช่วง ในค่ำคืนที่โหดร้ายชีวิตนี้มีค่าเกินกว่าจะทิ้งไปลุกขึ้นยืนแล้วก้าวไปให้สุดแรง

มองเห็นกระจกสะท้อนภาพคนในเงาไม่ใช่คนเดิมที่เคยอ่อนแอและซึมเศร้าฉันเก็บเกี่ยวบทเรียนจากหยาดเหงื่อและน้ำตาเปลี่ยนความแค้นให้กลายเป็นแรงผลักดันที่ล้ำค่าพี่น้องร่วมทางที่ยังคงสู้ไม่ถอยเราจะสร้างตำนานทิ้งไว้แม้โลกจะค่อยๆ เปลี่ยนไม่มีคำว่าสายเกินไปสำหรับการเริ่มต้นถ้าหัวใจยังเต้นอยู่ ก็จงสู้จนกว่าจะถึงปลายทาง

เสียงหัวใจเต้นเป็นจังหวะหนักแน่นเหมือนเสียงกลองที่รัวอยู่ในอกไม่มีวันหยุดพัก ไม่มีวันถอยหลังเส้นชัยอยู่ไม่ไกล แค่เอื้อมมือคว้ามา

บางทีก็เหนื่อยจนอยากจะวางทุกอย่างคำคนนินทาที่คอยทิ่มแทงให้ใจพังแต่ฉันเลือกที่จะฟังเสียงหัวใจตัวเองเพราะรู้ดีว่าเส้นทางนี้ไม่มีใครช่วยกางกั้นทะยานขึ้นไปเหมือนนกที่โผบินแม้ปีกจะหักแต่ก็ไม่คิดจะลงไปเดินบนดินชีวิตคือการเรียนรู้ที่จะลุกขึ้นใหม่ไม่ว่าพรุ่งนี้จะเป็นเช่นไร ฉันก็พร้อมจะเผชิญ

ตะโกนออกไปให้ก้องฟ้า ให้โลกได้ยินชื่อฉันจากดินแดนที่ไร้แสง สู่ดาวที่พราวฝันไม่ได้เกิดมาเพื่อยอมแพ้ หรือแค่นั่งรอเวลาฉันคือเปลวไฟที่โชติช่วง ในค่ำคืนที่โหดร้ายชีวิตนี้มีค่าเกินกว่าจะทิ้งไปลุกขึ้นยืนแล้วก้าวไปให้สุดแรง

ความมืดมิดจะแพ้พ่ายต่อแสงสว่างความจริงที่ฉันสร้างจะไม่มีวันจางหายก้าวเดินต่อไปด้วยความมั่นใจเพราะฉันคือเจ้าของชีวิตของฉันเอง

มองไปข้างหน้า อย่าหันหลังกลับไปทางที่เลือกเดินแม้จะยากลำบากเพียงใดจงภูมิใจในสิ่งที่เราเป็นและก้าวต่อไป... อย่างผู้ชนะก้าวต่อไป... ไม่ต้องกลัวใครทุกอย่างเริ่มต้นที่ตัวเราเอง