ชีวิตกร้านแดด

แดดแผดเผาลงบนหลังที่กร้านแดดหยาดเหงื่อหยดร่วงหล่นปนดินทรายชีวิตที่แบกภาระจนตัวตายความหวังเลือนหายไปกับสายลมร้อนทางเดินสายเดิมที่เคยฝันใฝ่กลับกลายเป็นทางที่ไร้ความหมายเสียงนกกาพากันบินหนีหายทิ้งคนข้างหลังให้เดียวดายกลางทุ่งนา

กี่ปีแล้วที่ต้องทนก้มหน้าเพื่อแลกกับเศษเงินตราที่หล่อเลี้ยงกายความยุติธรรมเหมือนเป็นเพียงเครื่องหมายที่คนตัวใหญ่ขีดเขียนตามใจตน

ตะโกนก้องฟ้าให้มันได้ยินบ้างว่าชีวิตนี้มีค่าไม่ใช่ทางผ่านของคนมีอำนาจที่คอยประจานความทุกข์ยากของชาวบ้านที่เฝ้ารอคอยกอดความฝันที่มันเริ่มจะเปราะบางท่ามกลางโลกที่โหดร้ายและมืดมัวขอเพียงแค่ความจริงที่ตั้งตัวให้คนข้างล่างได้ยืนหัวท้าทายความตาย

รอยยิ้มจางๆ บนใบหน้าที่เหนื่อยล้าลูกหลานยังรอคอยวันเวลาที่ดีกว่านี้แต่ความจริงที่เห็นมันช่างดูไม่มีที่ให้คนอย่างเราได้มีสิทธิ์มีเสียงในสังคม

หากวันหนึ่งฟ้าเปลี่ยนสีที่หม่นหมองหัวใจที่เคยจำนนจะลุกขึ้นเรียกร้องไม่ใช่เพื่อใครแต่เพื่อตัวเราเองที่ครองชีวิตที่ถูกจองจำมาเนิ่นนาน

ตะโกนก้องฟ้าให้มันได้ยินบ้างว่าชีวิตนี้มีค่าไม่ใช่ทางผ่านของคนมีอำนาจที่คอยประจานความทุกข์ยากของชาวบ้านที่เฝ้ารอคอยกอดความฝันที่มันเริ่มจะเปราะบางท่ามกลางโลกที่โหดร้ายและมืดมัวขอเพียงแค่ความจริงที่ตั้งตัวให้คนข้างล่างได้ยืนหัวท้าทายความตาย

ท้าทายความตาย...ในวันที่เรายังหายใจจะสู้จนกว่าฟ้าจะเปลี่ยนไปจะสู้จนกว่าความจริงจะปรากฏ...