Sementadong Panaginip

Sa gitna ng usok at ingay ng kalsadaNaririnig ko pa rin ang tinig ng alaalaHumahalo ang hangin sa pagitan ng mga gusaliDala ang isang lihim na sa puso ay nananatili

Sementadong daan, walang katapusang lakadSa ilalim ng ilaw, anino ko ay nakalatadNagmamadali ang lahat sa agos ng panahonNgunit sa bawat hakbang, may hinahanap na kahaponAng mga gusaling abot hanggang ulap ang taasAy saksi sa pagod na sa katawan ay bakas

May kaluskos sa hangin na tila ba bulongNg mga puno’t bukid na dati ay sumusulongSumasabay ang tibok sa bilis ng takboNg mundong sa atin ay unti-unting nagbabago

Lipad ng isip, pabalik sa kanlunganKung saan ang gabi ay may kapayapaanSa bawat kurap, tanaw ko ang lupang sinilanganNgunit heto ako, nakakulong sa kasalukuyanIsang awiting kay tagal nang nakatagoSa pagitan ng pangarap at ng mundong ito

Hinga nang malalim, damhin ang bawat pintigAng nakaraan at bukas, sa gitna ay nagtatawidWalang hanggan ang ikot ng mundoNgunit sa puso ko, ikaw pa rin ang totoo

Hindi sapat ang liwanag ng mga postePara itago ang lungkot na dala ng diskarteMinsan ay napapatingin sa malayoNagbabakasakaling may makitang pagbabagoAng boses ng nakaraan, kay linaw sa pandinigSa kabila ng ingay, ikaw pa rin ang himig

Hindi ito pagtakas, kundi pagbabalikSa ugat na nagbibigay ng tamang tindigKahit malayo ang narating ng mga paaAng puso ay mananatiling may bitbit na kalinga

Lipad ng isip, pabalik sa kanlunganKung saan ang gabi ay may kapayapaanSa bawat kurap, tanaw ko ang lupang sinilanganNgunit heto ako, nakakulong sa kasalukuyanIsang awiting kay tagal nang nakatagoSa pagitan ng pangarap at ng mundong ito

Dito sa gitna ng siyudad na hindi natutulogAng alaala mo ang aking pampalubag-loobSa bawat pintig, ika’y nariyanSa bawat hakbang, ika’y kasalukuyanMananatili...Mananatili...