เงาบนพื้นปูน

แสงไฟที่ปลายถนนยังคงกะพริบถี่เหมือนความทรงจำที่ฉันพยายามจะเก็บไว้ในห้องที่เงียบงันจนได้ยินเสียงหัวใจเต้นแผ่วเบาเหมือนกลัวว่าใครจะผ่านมาเห็นฉันยังคงนั่งมองดูเงาตัวเองที่ทอดยาวบนพื้นปูนที่เย็นเฉียบในยามค่ำคืน

รองเท้าคู่เก่าที่เดินผ่านวันเวลารอยแยกของถนนที่เคยจูงมือกันไปวันนี้ทุกอย่างดูพร่าเลือนเหมือนภาพฝันไม่มีคำตอบให้ความเงียบที่ถาโถมเข้ามามีเพียงกลิ่นฝนจางๆ ที่ลอยมากับลมเตือนให้ฉันรู้ว่าบางสิ่งไม่มีวันย้อนคืน

ความเหงาไม่ใช่ศัตรู แต่มันคือเพื่อนสนิทที่คอยสะกิดให้ฉันคิดถึงเรื่องราวที่ผ่านไปหยิบเศษเสี้ยวของความรู้สึกมาวางเรียงในวันที่โลกหมุนผ่านเราไปอย่างไม่ใยดี

ท่ามกลางเมืองใหญ่ที่หลับใหลไปพร้อมความอ้างว้างฉันยังคงหลงทางอยู่ในความทรงจำที่แสนไกลอยากจะหยุดเข็มนาฬิกาให้ค้างไว้ที่ตรงนั้นที่ที่เรายังยิ้มให้กันก่อนที่ทุกอย่างจะจางหายปล่อยให้ความรักละลายไปกับแสงไฟที่เลือนลางเหลือเพียงความว่างเปล่าที่โอบกอดฉันไว้ในคืนนี้

เสียงรถคันสุดท้ายแล่นผ่านหน้าต่างไปทิ้งไว้เพียงความมืดมิดที่เริ่มจะคุ้นเคยฉันไม่ได้รอคอยให้ใครกลับมาที่เดิมเพียงแค่ปล่อยให้หัวใจได้ทบทวนเรื่องราวว่าครั้งหนึ่งเราเคยเป็นส่วนหนึ่งของกันและกันก่อนที่ระยะห่างจะกลายเป็นกำแพงที่กั้นเราไว้

บางครั้งการลืมอาจจะยากกว่าการจดจำเหมือนการพยายามคว้าลมที่ไม่มีวันจับต้องฉันยอมปล่อยให้ภาพเหล่านั้นค่อยๆ จางไปเหมือนหมอกในยามเช้าที่สลายตัวเมื่อแสงมาไม่โกรธเคือง ไม่เสียใจ เพียงแค่เข้าใจว่าทุกการพบเจอมีจุดหมายที่ต้องจากลา

ท่ามกลางเมืองใหญ่ที่หลับใหลไปพร้อมความอ้างว้างฉันยังคงหลงทางอยู่ในความทรงจำที่แสนไกลอยากจะหยุดเข็มนาฬิกาให้ค้างไว้ที่ตรงนั้นที่ที่เรายังยิ้มให้กันก่อนที่ทุกอย่างจะจางหายปล่อยให้ความรักละลายไปกับแสงไฟที่เลือนลางเหลือเพียงความว่างเปล่าที่โอบกอดฉันไว้ในคืนนี้

คืนที่เงียบงัน...ในวันที่ฉันต้องอยู่เพียงลำพังภาพของเธอยังคงวนเวียนไม่ไปไหนแค่ภาพฝัน... ที่ฉันยังคงหวงแหนไว้ในใจดวงเดิม... ที่ไม่มีวันเหมือนเก่า