เงาจันทร์ในสายธาร

สายลมพัดแผ่วผ่านยอดหญ้าเงาจันทร์ทาบลงบนผืนน้ำนิ่งความเงียบเหงาที่คุ้นเคยเริ่มเต้นรำไปกับจังหวะของหัวใจ

ในค่ำคืนที่ดาวพร่างพรายฉันยังคงมองหาคำตอบที่ซ่อนอยู่ใต้แสงสลัวของโคมไฟที่ริบหรี่ความทรงจำไหลเวียนเหมือนสายน้ำที่ไม่เคยหยุดนิ่งถ้อยคำที่ไม่ได้เอ่ยออกมากลับดังชัดเจนอยู่ในห้วงคำนึงเหมือนท่วงทำนองที่ลอยล่องสอดประสานกับความว่างเปล่าที่งดงาม

หยาดน้ำค้างบนใบไม้ยังคงสั่นไหวเปรียบดั่งความรู้สึกที่ยากจะอธิบายเราต่างเป็นเพียงละอองธุลีในจักรวาลที่หมุนวนหาจุดหมายปลายทางท่ามกลางความวุ่นวายของชีวิตฉันเลือกที่จะหยุดพักและฟังเสียงลมหายใจปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามครรลองดั่งบทเพลงที่บรรเลงโดยไร้คำจำกัดความ

บางครั้งความจริงก็ดูพร่าเลือนเหมือนภาพสะท้อนในกระจกที่แตกสลายแต่ในความไม่สมบูรณ์แบบนั้นกลับมีความหมายที่ลึกซึ้งซ่อนอยู่เราต่างแสวงหาความสงบในใจตนท่ามกลางโลกที่หมุนไปอย่างรวดเร็วเพียงแค่หลับตาลงและปล่อยให้จังหวะของชีวิตนำทางไป

ในค่ำคืนที่ดาวพร่างพรายฉันยังคงมองหาคำตอบที่ซ่อนอยู่ใต้แสงสลัวของโคมไฟที่ริบหรี่ความทรงจำไหลเวียนเหมือนสายน้ำที่ไม่เคยหยุดนิ่งหยาดน้ำค้างบนใบไม้ยังคงสั่นไหวเปรียบดั่งความรู้สึกที่ยากจะอธิบายเราต่างเป็นเพียงละอองธุลีในจักรวาลที่หมุนวนหาจุดหมายปลายทาง

คืนนี้ยังอีกยาวไกลปล่อยให้ใจได้พักผ่อนในห้วงแห่งความเงียบสงัดทิ้งทุกอย่างไว้เบื้องหลังเหลือเพียงความรู้สึกที่บริสุทธิ์ล่องลอยไปกับสายลมจนกว่าแสงอรุณจะมาเยือนเพียงเท่านี้... ก็เพียงพอแล้ว