Anino sa Dingding

Sa gitna ng usok at lamlam ng ilaw,Dahan-dahang gumagalaw ang anino sa dingding.Ang gabi ay may dalang lihim,Isang awit na dati’y pamilyar,Ngayon ay parang bulong na lamang.

Sa kanto ng mga pangarap na naligaw,Naghihintay ang buwan sa pagitan ng mga gusali.Inaalala ang halimuyak ng basang lupa,Bago pa man lamunin ng semento ang alaala.Ang bawat hakbang ay may kasabay na indayog,Parang alon sa dalampasigang malayo sa ingay.Hindi man maabot ang bituin sa langit,Sapat na ang damhin ang init ng gabing ito.

Nakikipagsayaw sa mga linyang hindi tuwid,Sa mga kuwentong hindi kailangang tapusin.Ang hangin ay may dalang himig ng kahapon,Pilit na binabalikan ang ngiti mong kupas na.Hindi na kailangang hanapin ang kahulugan,Sapat na ang marinig ang tibok ng pusong may sugat,Na naghihilom sa bawat nota ng ating pagtatagpo.

Minsan, ang katahimikan ang pinakamalakas na sigaw.Sa mga sandaling ang mundo ay humihinto,Nakikita ko ang sarili ko sa iyong mga mata.Isang salamin ng nakaraan,Isang pintuan patungo sa bukas na hindi pa natin kilala.Huwag mong bitawan ang sandaling ito,Dahil ang oras ay marunong ding magtampo.

Sa kanto ng mga pangarap na naligaw,Naghihintay ang buwan sa pagitan ng mga gusali.Inaalala ang halimuyak ng basang lupa,Bago pa man lamunin ng semento ang alaala.Ang bawat hakbang ay may kasabay na indayog,Parang alon sa dalampasigang malayo sa ingay.Sapat na ang damhin ang init ng gabing ito,Sa ilalim ng langit na walang hanggan.

Tuloy pa rin ang ikot ng mundo,Kahit tayo ay naiwan na sa isang sulok.Ang himig ay unti-unting naglalaho,Kasabay ng paglubog ng huling liwanag.Pahinga na, sinta.Pahinga na, gabi.Tahimik na ang lahat.Wala na ang ingay.Tanging alaala na lang ang natitira.