เงาจันทร์ในหยาดฝน

สายลมพัดผ่านเงาจันทร์ที่เลือนรางกลิ่นดอกแก้วจางจางในความมืดมิดปล่อยใจลอยล่องไปตามจังหวะชีวิตที่ขีดเขียนด้วยความเงียบงัน

ในค่ำคืนที่ดาวพร่างพรายบนฟ้ากว้างฉันนั่งมองเงาตัวเองที่ข้างหน้าต่างความเหงาเดินทางมาพร้อมกับหยาดฝนปะปนไปกับความทรงจำที่สับสนท่วงทำนองที่หมุนวนอยู่ในหัวใจเหมือนสายน้ำที่ไหลไปไม่กลับหลังเราต่างเป็นเพียงเศษเสี้ยวของความหวังที่ยังคงตามหาทางในความมืดดำ

กาลเวลาอาจเป็นเพียงเส้นขนานที่ไม่มีวันบรรจบในความฝันแต่ในช่องว่างของความสัมพันธ์ยังมีถ้อยคำที่ฉันไม่ได้เอ่ยไปปล่อยให้จังหวะนำพาหัวใจไปสู่ที่ที่ไม่มีใครต้องเสียใจ

ในค่ำคืนที่ดาวพร่างพรายบนฟ้ากว้างฉันนั่งมองเงาตัวเองที่ข้างหน้าต่างความเหงาเดินทางมาพร้อมกับหยาดฝนปะปนไปกับความทรงจำที่สับสนท่วงทำนองที่หมุนวนอยู่ในหัวใจเหมือนสายน้ำที่ไหลไปไม่กลับหลังเราต่างเป็นเพียงเศษเสี้ยวของความหวังที่ยังคงตามหาทางในความมืดดำ

หากชีวิตคือการถักทอเรื่องราวมีทั้งสีขาวและสีเทาที่ปนเปแม้บางครั้งโลกจะทำให้เราเซแต่หัวใจยังคงร่ายรำไปตามจังหวะที่แท้จริงไม่จำเป็นต้องมีคำนิยามให้ทุกสิ่งแค่ปล่อยให้ความรู้สึกเป็นคนบอกทาง

ในค่ำคืนที่ดาวพร่างพรายบนฟ้ากว้างฉันนั่งมองเงาตัวเองที่ข้างหน้าต่างความเหงาเดินทางมาพร้อมกับหยาดฝนปะปนไปกับความทรงจำที่สับสนท่วงทำนองที่หมุนวนอยู่ในหัวใจเหมือนสายน้ำที่ไหลไปไม่กลับหลังเราต่างเป็นเพียงเศษเสี้ยวของความหวังที่ยังคงตามหาทางในความมืดดำ

คืนนี้ยังคงยาวนานทิ้งความทรงจำไว้ที่เดิมปล่อยให้มันจางหายไปกับแสงไฟในความเงียบที่แสนงดงามเงียบงัน...แสนงดงาม...