หยดน้ำค้างบนกระจกสีเทา

มองผ่านกระจกที่เปื้อนฝุ่นควันเมืองที่หลับใหลยังคงหมุนไปอย่างนั้นแสงไฟสลัวที่ปลายขอบฟ้าเหมือนเศษเสี้ยวเวลาที่ใครบางคนทิ้งไว้ฉันเดินวนอยู่ในความทรงจำเดิมๆที่ค่อยๆ จางไปพร้อมกับหยดน้ำค้าง

มีเพียงความเงียบที่คอยปลอบใจในคืนที่ดาวไม่ยอมส่องประกายคำถามที่ค้างคาในใจยังคงถามหาถึงวันที่เราเคยมีกัน

ปล่อยให้มันลอยไปกับลมที่พัดผ่านความรักที่ว่างเปล่าในคืนที่เหน็บหนาวแม้อยากจะรั้งเธอไว้ในความฝันแต่โลกแห่งความเป็นจริงช่างโหดร้ายเกินไปเหลือเพียงรอยยิ้มที่เลือนลางในใจก่อนที่ทุกอย่างจะกลายเป็นเพียงเรื่องเล่า

หากย้อนเวลาไปได้อีกครั้งฉันจะกอดเธอไว้ให้นานกว่านี้แต่ความจริงคือเราต่างแยกทางไปตามวิถีที่ไม่มีใครหันกลับมา

ปล่อยให้มันลอยไปกับลมที่พัดผ่านความรักที่ว่างเปล่าในคืนที่เหน็บหนาวแม้อยากจะรั้งเธอไว้ในความฝันแต่โลกแห่งความเป็นจริงช่างโหดร้ายเกินไปเหลือเพียงรอยยิ้มที่เลือนลางในใจก่อนที่ทุกอย่างจะกลายเป็นเพียงเรื่องเล่า

เหลือเพียงเงาจางๆ ในความทรงจำทุกอย่างจบลงที่ตรงนี้ในคืนที่ไม่มีเธออีกต่อไป