Bakod ng Lungsod

Usok at alikabok, sa kalsadang mainitMga mata’y dilat, sa dilim kumakapitWalang tulog ang lungsod, walang pahinga ang bukasSa bawat hakbang, may kwentong binabagtas

Tingnan mo ang paligid, mga gusaling matayogSa ilalim nito, ang gutom ay tulogDala-dala ang pangarap sa bulsang butasKahit na pagod, hindi pwedeng magwakasSikip ng eskinita, amoy ng basura at pawisDito kami humuhubog ng sariling mabilisHindi kailangan ng ginto para maging hariSapat na ang dangal sa bawat pagmamadaliTingala sa langit, kahit puro usok ang tanawAng boses ng masa, hindi pwedeng pumanaw

Ito ang tibok ng kalsada, buhay na totooSa bawat kanto, may kwento ng pagbabagoHindi susuko, kahit gaano pa kabigatDala ang hustisya sa bawat pag-angatTayo ang boses, tayo ang lakasSa mundong ito, tayo ang magwawakas

Mula sa paggising, kape at pandesal na kulangSa trapik ng buhay, sino ang may lamang?Ang mga nasa taas, nakatingin lang sa babaHabang kami’y naglalakad, sa putik ay nakadapaPero huwag kang magkakamali, may apoy sa aming dibdibAng talino ng kalye, hindi mo kayang ipilitSa bawat tugma, may katotohanang nakatagoAng bawat salita ko, parang bala ng baril na bagoHindi kailangan ng korona para maging dakilaSapat na ang pagtindig, kahit pa madapa

Hindi ito basta laro, ito ay laban ng buhaySa bawat pagpatak ng ulan, tayo ay maghihintayNg liwanag, ng pag-asa, ng bukas na malayaIwanan ang pait, yakapin ang ating sumpaTayo ay isa, tayo ay malakasAng dugong dumadaloy, hindi magwawakas

Ito ang tibok ng kalsada, buhay na totooSa bawat kanto, may kwento ng pagbabagoHindi susuko, kahit gaano pa kabigatDala ang hustisya sa bawat pag-angatTayo ang boses, tayo ang lakasSa mundong ito, tayo ang magwawakas

Tuloy ang ikot ng mundoPatuloy ang paglabanSa kalsadang itoTayo ang may hawak ng bukasTandaan mo, hindi tayo basta-bastaTayo ang boses ng lansanganHanggang sa dulo, hanggang sa paglayaLaban lang, kapatid.