เงาในใจ

ถนนเส้นเดิมที่เคยเดินด้วยกันภาพวันวานยังหมุนวนไม่ไปไหนกลิ่นไอฝนที่เพิ่งผ่านพ้นไปเตือนให้ฉันนึกถึงใครบางคนที่เดินเคียงข้างกันในวันที่สดใสแต่ตอนนี้เหลือเพียงแค่เงาของตัวเองท่ามกลางผู้คนมากมายที่เดินสวนทางฉันยังคงมองหาแววตาคู่นั้นที่เคยคุ้นเคย

ยิ่งพยายามจะลืมเท่าไรหัวใจยิ่งเรียกร้องหาเหมือนคนหลงทางที่หาทางออกไม่เจอทำไมต้องเป็นฉันที่ยังจดจำทุกเรื่องราว

อยากจะตะโกนให้สุดเสียงว่าคิดถึงเธอเหลือเกินในวันที่ความเหงาเข้ามาทักทายข้างในใจมันยังสั่นไหวทุกทีที่นึกถึงแม้รู้ดีว่าเราคงไม่มีวันได้กลับไปเป็นเหมือนเดิมแต่ความทรงจำเหล่านั้นยังสวยงามเสมอในความรู้สึกที่ฉันเก็บไว้

แสงไฟที่สะท้อนจากกระจกตึกสูงดูพร่าเลือนเหมือนใจที่เริ่มอ่อนแรงบทเพลงที่เคยฟังด้วยกันในวันนั้นยังคงดังซ้ำๆ อยู่ในความทรงจำไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหนฉันยังคงติดอยู่ในวังวนของวันเก่าที่ไม่มีวันย้อนคืนกลับมาได้อีกแล้ว

อยากจะตะโกนให้สุดเสียงว่าคิดถึงเธอเหลือเกินในวันที่ความเหงาเข้ามาทักทายข้างในใจมันยังสั่นไหวทุกทีที่นึกถึงแม้รู้ดีว่าเราคงไม่มีวันได้กลับไปเป็นเหมือนเดิมแต่ความทรงจำเหล่านั้นยังสวยงามเสมอในความรู้สึกที่ฉันเก็บไว้

บางทีการปล่อยมืออาจเป็นทางออกที่ถูกต้องแม้หัวใจจะยังร่ำร้องไม่ยอมหยุดพักเรียนรู้ที่จะอยู่กับความว่างเปล่าและยอมรับว่าบางเรื่องราวก็จบลงที่การจากลาขอบคุณนะที่เคยเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตแม้สุดท้ายเราจะกลายเป็นเพียงคนแปลกหน้า

อยากจะตะโกนให้สุดเสียงว่าคิดถึงเธอเหลือเกินในวันที่ความเหงาเข้ามาทักทายข้างในใจมันยังสั่นไหวทุกทีที่นึกถึงแม้รู้ดีว่าเราคงไม่มีวันได้กลับไปเป็นเหมือนเดิมแต่ความทรงจำเหล่านั้นยังสวยงามเสมอในความรู้สึกที่ฉันเก็บไว้