ละอองฝุ่นในความทรงจำ

ในความมืดที่ยังคงมีแสงไฟสลัวท่ามกลางผู้คนมากมายที่เดินสวนไปมาฉันยังคงมองหาใครสักคนที่หายไปในคืนนี้

ถนนเส้นเดิมที่เคยเดินด้วยกันวันนี้กลับเงียบเหงาเกินจะบรรยายกลิ่นไอฝนที่เพิ่งผ่านไปทิ้งความทรงจำไว้ให้ฉันต้องทนอยู่กับความอ้างว้างเงาของเธอที่เคยทาบลงบนพื้นทางเดินตอนนี้กลับเหลือเพียงแค่ความว่างเปล่า

ไม่อยากจะเชื่อว่าทุกอย่างมันจบลงตรงนี้คำบอกลาที่เธอทิ้งไว้ยังคงวนเวียนเหมือนลมหายใจที่เริ่มจะแผ่วลงทุกทีอยากจะย้อนเวลาไปในคืนที่เรายังรักกัน

เพราะคืนนี้เหงาเกินกว่าจะทำใจมองดูดาวที่ไกลแสนไกลบนฟ้าเธอยังคงวนเวียนอยู่ในหัวใจฉันเสมอมาแม้รู้ดีว่าเราคงไม่มีวันได้พบกันอีกความรักของเราที่เคยสวยงามในความทรงจำกลายเป็นเพียงละอองฝุ่นที่จางหายไป

แก้วกาแฟที่เย็นชืดวางอยู่บนโต๊ะเสียงเพลงเบาๆ ที่เปิดคลอในห้องที่เงียบงันฉันยังคงรอคอยข้อความจากเธอที่ไม่มีวันมาหลอกตัวเองไปวันๆ ว่าเธอยังคงอยู่ตรงนี้ภาพถ่ายใบเก่าที่เก็บไว้ในลิ้นชักตอกย้ำว่าฉันยังคงติดอยู่ในวังวนเดิม

เพราะคืนนี้เหงาเกินกว่าจะทำใจมองดูดาวที่ไกลแสนไกลบนฟ้าเธอยังคงวนเวียนอยู่ในหัวใจฉันเสมอมาแม้รู้ดีว่าเราคงไม่มีวันได้พบกันอีกความรักของเราที่เคยสวยงามในความทรงจำกลายเป็นเพียงละอองฝุ่นที่จางหายไป

หากฉันสามารถเปลี่ยนวันวานให้กลับมาฉันจะรักษาทุกช่วงเวลาให้ดีกว่านี้แต่ตอนนี้ความจริงมันตอกย้ำให้ฉันรู้ตัวว่าเธอกลายเป็นคนอื่นไปไกลแสนไกลทิ้งไว้เพียงร่องรอยของความเสียใจที่ฉันต้องเก็บมันไว้เพียงลำพัง

เพราะคืนนี้เหงาเกินกว่าจะทำใจมองดูดาวที่ไกลแสนไกลบนฟ้าเธอยังคงวนเวียนอยู่ในหัวใจฉันเสมอมาแม้รู้ดีว่าเราคงไม่มีวันได้พบกันอีกความรักของเราที่เคยสวยงามในความทรงจำกลายเป็นเพียงละอองฝุ่นที่จางหายไป

คืนนี้คงจบลงที่ความเงียบงันเหมือนทุกวันที่ฉันต้องผ่านมันไปให้ได้ลาแล้วความฝันที่เคยมีเราเหลือเพียงแค่ฉันกับความทรงจำที่เลือนลางหลับตาลงพร้อมกับความจริงที่เจ็บปวดขอให้คืนนี้ผ่านไปเสียที