เงาจางในคืนเหงา

ถนนสายเดิมที่ฉันเดินผ่านในคืนนี้ยังคงมีเพียงไออุ่นที่จางหายไปเงาของตึกสูงบังแสงจันทร์ที่เคยสดใสปล่อยให้ความเหงาทำงานตามใจในกลางเมืองใหญ่ฉันยังคงรอคอยเงาจางๆ ของคนคนหนึ่งที่หายไปกับลมพัดผ่านเพียงชั่วพริบตา

ความทรงจำยังวนเวียนเหมือนเข็มนาฬิกาที่หยุดเดินไปตั้งแต่เธอทิ้งกันทุกย่างก้าวที่ฉันเดิน มันช่างแสนนานเหมือนโลกทั้งใบหมุนช้าลงกว่าทุกวัน

เพราะรักที่ให้ไปมันไม่มีวันย้อนคืนมาเหมือนฝนที่ตกลงบนพื้นดินที่แห้งผากฉันยังคงติดอยู่ในวังวนของความหลังที่ไม่มีเธออยู่ข้างๆ เหมือนอย่างเคยได้แต่ถามว่าใจดวงนี้ต้องเจ็บอีกกี่หนกว่าจะลบภาพคนคนหนึ่งออกไปจากใจ

บางครั้งความเงียบก็ตะโกนดังกว่าเสียงใดบอกให้ฉันตัดใจจากความฝันที่เลือนลางแต่หัวใจเจ้ากรรมยังคงไม่ยอมปล่อยวางยังคงแอบหวังให้เธอกลับมาในสักวัน

เพราะรักที่ให้ไปมันไม่มีวันย้อนคืนมาเหมือนฝนที่ตกลงบนพื้นดินที่แห้งผากฉันยังคงติดอยู่ในวังวนของความหลังที่ไม่มีเธออยู่ข้างๆ เหมือนอย่างเคยได้แต่ถามว่าใจดวงนี้ต้องเจ็บอีกกี่หนกว่าจะลบภาพคนคนหนึ่งออกไปจากใจ

เหลือเพียงลมหายใจที่แผ่วเบาในคืนที่ฉันต้องเหงาอยู่ลำพังทิ้งไว้เพียงความหลังที่ไม่มีวันหวนคืน