Bakod ng mga Pangarap

Namumutla ang buwan sa likod ng mga gusaliHabang ang mga anino’y naglalakad nang mag-isa sa tabiBitbit ang mga pangarap na nalukot sa bulsaSa gitna ng ingay, may hinahanap na kalingaAng mga kalsadang dati’y may bakas ng ating tawananNgayon ay saksi sa pait ng ating kawalanHinahaplos ng hangin ang mga tuyong dahonTila mga alaala ng nakaraang panahon.

Nakita ko ang matanda sa ilalim ng tulayPilit na kinakapa ang bukas na walang malayAng mga kamay na magaspang, puno ng sugat at dumiAy siya ring nagtayo ng mga toreng hindi man lang mapangitiBakit ba kay lupit ng agos ng ating kapalaran?Kung saan ang nagsisikap ay siya pang naiwananAng pawis na tumulo sa lupa ay naging putikSa mundong ang katarungan ay tila isang panaginip.

O, kay hirap naman ng buhay sa ilalim ng arawSa bawat paghakbang, may kasabay na paglumbay at ligawNgunit patuloy tayong lalaban, sa kabila ng pagodDahil ang puso ng bayan ay hindi marunong sumuko sa daluyong ng lungkotIto ang ating awit, ito ang ating tinigSa gitna ng dilim, tayo ang magsisilbing ningning.

Sa baryo kung saan ang palay ay unti-unting nauubosAng mga magsasaka’y pilit na sumasabay sa agosAng lupang sinasaka, unti-unting kinakamkamNg mga taong ang tanging alam ay ang sariling kapakananSaan na pupunta ang mga batang nangangarap?Kung ang bawat hakbang ay puno ng pangungusapNa ang pag-asa ay para lamang sa may kakayahanHabang ang karaniwang tao ay laging nasa laylayan.

Huwag kang bibitiw, kapatid, sa iyong paninindiganAng katotohanan ay may sariling panahon ng paglayaKahit gaano kadilim ang gabi sa ating paligidAng bukang-liwayway ay darating din sa ating paitSama-sama nating bubuuin ang bukas na inaasamWala nang iwanan, wala nang takot na makikiramay.

O, kay hirap naman ng buhay sa ilalim ng arawSa bawat paghakbang, may kasabay na paglumbay at ligawNgunit patuloy tayong lalaban, sa kabila ng pagodDahil ang puso ng bayan ay hindi marunong sumuko sa daluyong ng lungkotIto ang ating awit, ito ang ating tinigSa gitna ng dilim, tayo ang magsisilbing ningning.

Ang bawat hibla ng ating kasaysayanAy nakaukit sa bawat pagod na ating pinagdaananHindi tayo basta-basta susuko sa hamon ng tadhanaDahil tayo ang sumulat ng sarili nating kabanataBukas, ang araw ay muling sisikat sa ating mga mukhaAt ang mga luha natin ay magiging simula ng pag-asa.

O, kay hirap naman ng buhay sa ilalim ng arawSa bawat paghakbang, may kasabay na paglumbay at ligawNgunit patuloy tayong lalaban, sa kabila ng pagodDahil ang puso ng bayan ay hindi marunong sumuko sa daluyong ng lungkotIto ang ating awit, ito ang ating tinigSa gitna ng dilim, tayo ang magsisilbing ningning.

Makinig ka sa tibok ng lupaMakinig ka sa bulong ng hanginHindi pa tapos ang ating kwentoDito tayo magsisimulaMuling babangon, muling lalabanSa ilalim ng isang langit.