Yalnız Bir Gölge

Gecenin sessizliğinde Yalnız bir gölgeyim

Şehir betonla örülmüş rüyalar Işıklar yanıp sönüyor boşuna Ellerim cebimde eski bir fotoğraf Senin gülüşün solmuş yaprak gibi

Rüzgar fısıldar adını her köşede Ama sesin kaybolur kalabalıkta Bir sigara dumanı gibi dağılırız

Ah bu yalnızlık içimi kemirir Eski sokaklar çağırır beni geri Kalbimde fırtına, gözlerimde yağmur Sensiz geçen günler zehir gibi

Kahvehaneler boş, masalar tozlu Arkadaşlar dağıldı, kaldı hatıra Deniz kenarı dalgalar vurur kıyıya Ama içimdeki dalga diner mi?

Geceleri yıldızlar bile uzak Hayallerimde sen varsın hala Bir türkü mırıldanır dudaklarımda

Ah bu yalnızlık içimi kemirir Eski sokaklar çağırır beni geri Kalbimde fırtına, gözlerimde yağmur Sensiz geçen günler zehir gibi

Belki bir gün döner yollar kavuşur Ama şimdi bu şehir yutar beni Yüreğimde köz, sönmez bir ateş Unutmak mı? Yoksa yanmak mı?

Sabah ezanları karışır kornalara Hayat koşar, ben dururum yerinde Ellerin dokunurdu, şimdi boşluk var O boşlukta kaybolurum her gece

Rüzgar eser, yapraklar savrulur Seninle geçen baharlar soldu Bir umut kırıntısı kaldı içimde

Ah bu yalnızlık içimi kemirir Eski sokaklar çağırır beni geri Kalbimde fırtına, gözlerimde yağmur Sensiz geçen günler zehir gibi

Ah bu yalnızlık içimi kemirir Eski sokaklar çağırır beni geri Kalbimde fırtına, gözlerimde yağmur

Gecenin sessizliğinde Yalnız bir gölgeyim Sensiz...