เศษเหล็กในใจ

แสงไฟที่ส่องลงมาบนทางเดินที่คุ้นเคยภาพเงาของความหลังยังคงตามหลอกหลอนใจกี่ปีที่ผ่านไปกับความหวังที่ละลายเหมือนเศษเหล็กที่ขึ้นสนิมในใจดวงเดิมคำสัญญาที่เธอเคยบอกว่าจะมีกันสุดท้ายก็เหลือเพียงแค่ลมที่พัดผ่านไป

ยิ่งพยายามจะลบเลือนเท่าไรภาพเธอยิ่งชัดขึ้นมาในความทรงจำเจ็บจนแทบจะยืนไม่ไหว

ตะโกนออกไปให้ถึงฟ้าที่ว่างเปล่าว่ารักของเรามันพังลงไปเพราะอะไรหยดน้ำตาที่ร่วงหล่นปนไปกับความเสียใจไม่มีวันหวนคืนกลับมาได้อีกแล้วทิ้งรอยแผลเอาไว้ให้จดจำ

กำแพงที่กั้นเราไว้มันสูงเกินกว่าจะปีนความเงียบเหงาที่กินลึกเข้าไปในวิญญาณฉันยังคงรอคอยในที่ที่เดิมแม้รู้ว่าเธอไม่กลับมาหาฉันอีกเลยหยิบเศษเสี้ยวความฝันที่แตกสลายประกอบขึ้นมาใหม่ด้วยความช้ำใจ

ตะโกนออกไปให้ถึงฟ้าที่ว่างเปล่าว่ารักของเรามันพังลงไปเพราะอะไรหยดน้ำตาที่ร่วงหล่นปนไปกับความเสียใจไม่มีวันหวนคืนกลับมาได้อีกแล้วทิ้งรอยแผลเอาไว้ให้จดจำ

หากย้อนเวลากลับไปได้อีกสักครั้งฉันจะทำทุกอย่างเพื่อไม่ให้ต้องเสียเธอไปแต่นี่คือโลกของความเป็นจริงที่โหดร้ายไม่มีปาฏิหาริย์สำหรับคนอย่างฉัน

ตะโกนออกไปให้ถึงฟ้าที่ว่างเปล่าว่ารักของเรามันพังลงไปเพราะอะไรหยดน้ำตาที่ร่วงหล่นปนไปกับความเสียใจไม่มีวันหวนคืนกลับมาได้อีกแล้วทิ้งรอยแผลเอาไว้ให้จดจำ

เหลือเพียงความว่างเปล่าในใจที่พังทลายจบลงแล้ว... เรื่องของเรา