รอยร้าวบนแผ่นดิน

หยาดเหงื่อที่รินไหล อาบลงบนผืนดินแห้งผากตะวันยังคงแผดเผา เหมือนความหวังที่ริบหรี่จางสองมือที่กร้านแดด ยังคงขุดคุ้ยหาหนทางท่ามกลางความเงียบงัน ของคนที่ถูกลืมไว้ข้างหลังรอยยิ้มที่เคยมี กลับถูกกลืนหายไปในความจนจำนนต่อโชคชะตา ที่ใครบางคนขีดเส้นไว้ให้เดิน

เสียงรถไถคันเก่า บดขยี้ฝุ่นแดงบนทางสายเปลี่ยวทิ้งไว้เพียงความหลัง ที่ไม่มีวันหวนคืนมาเกี่ยวลูกหลานที่จากบ้าน ไปแสวงหาฝันในเมืองศิวิไลซ์ทิ้งคนแก่เฝ้าเรือน กับความเหงาที่เกาะกินใจเศษเสี้ยวของความฝัน ที่พังทลายลงตรงหน้าเหลือเพียงคำสัญญา ว่าสักวันเราจะพบกันใหม่

แต่ความจริงมันโหดร้าย ยิ่งกว่านิทานที่เคยฟังความยุติธรรมอยู่ที่ไหน ในวันที่เราต้องพังทลาย

เพลงชีวิตยังคงขับขาน ท่ามกลางความมืดมนแด่คนตัวเล็กตัวน้อย ที่สู้อยู่บนถนนสายความหวังแม้ฟ้าจะมืดมิด แม้ทางจะไกลจนมองไม่เห็นฝั่งเราจะยังคงก้าวเดิน ต่อให้ล้มลงกี่ครั้งเพื่อศักดิ์ศรีของคนธรรมดา ที่ไม่มีวันยอมจำนน

ตึกสูงเสียดฟ้า บดบังแสงตะวันของคนเบื้องล่างอำนาจที่ล้นมือ กลับมองไม่เห็นความทุกข์ที่อ้างว้างพวกเขาเสวยสุข บนกองน้ำตาของคนทำงานในขณะที่ท้องเรา กิ่วจนแทบขาดใจในทุกวันความเหลื่อมล้ำที่ขยายตัว เหมือนรอยร้าวในใจคนเราจะทนไปถึงไหน หรือต้องรอให้ถึงวันสิ้นหนทาง

แต่ความจริงมันโหดร้าย ยิ่งกว่านิทานที่เคยฟังความยุติธรรมอยู่ที่ไหน ในวันที่เราต้องพังทลาย

เพลงชีวิตยังคงขับขาน ท่ามกลางความมืดมนแด่คนตัวเล็กตัวน้อย ที่สู้อยู่บนถนนสายความหวังแม้ฟ้าจะมืดมิด แม้ทางจะไกลจนมองไม่เห็นฝั่งเราจะยังคงก้าวเดิน ต่อให้ล้มลงกี่ครั้งเพื่อศักดิ์ศรีของคนธรรมดา ที่ไม่มีวันยอมจำนน

อย่าปล่อยให้ความกลัว มาปิดกั้นเสียงของเราอย่าปล่อยให้ความเศร้า มาทำลายหัวใจที่ยังเต้นรวมพลังกันเถิดพี่น้อง ก่อนที่ทุกอย่างจะกลายเป็นเถ้าถ่านถึงเวลาที่ต้องลุกขึ้นยืน เพื่อทวงคืนชีวิตที่เป็นของเรา

เพลงชีวิตยังคงขับขาน ท่ามกลางความมืดมนแด่คนตัวเล็กตัวน้อย ที่สู้อยู่บนถนนสายความหวังแม้ฟ้าจะมืดมิด แม้ทางจะไกลจนมองไม่เห็นฝั่งเราจะยังคงก้าวเดิน ต่อให้ล้มลงกี่ครั้งเพื่อศักดิ์ศรีของคนธรรมดา ที่ไม่มีวันยอมจำนน

ยังคงเดินต่อไป...แม้ทางจะยาวไกลแค่ไหน...เราจะอยู่ตรงนี้...ด้วยหัวใจที่ยังไม่ตาย...