แคนลำนำทุ่งทอง

โอ้ละน้อ... เสียงลมพัดพาใจให้หวนไห้คึดฮอดบ้านนา ป่าเขาลำเนาไพรม่วนซื่นโฮแซว มาเด้อพี่น้องเอ้ย

แดดส่องลงทุ่งทอง ผ่องอำไพเหลือตารวงข้าวล้อลมพัดพา กลิ่นดินหอมชื่นใจเสียงแคนแว่วมาแต่ไกล ปลุกใจให้เต้นรำจับมือกันมาอย่าทำ รำวงให้สุดเหวี่ยงไปความทุกข์ที่เคยมี ให้มันจางหายไปกับลมเหลือเพียงความชื่นชม ในวันคืนที่งดงาม

ม่วนเด้อพี่น้อง มาฟ้อนให้ลืมความหลังเสียงแคนดังสนั่น ปลุกใจให้มีพลังสุขใจทุกครั้งที่ได้มาเจอกันรอยยิ้มพิมพ์ใจ ส่งให้กันและกันในคืนวันที่มีแต่ความสดใสม่วนใจแท้น้อ... พี่น้องเอ้ย

ชีวิตคนเรามันสั้น อย่ามัวแต่โศกศัลย์หันมามองความฝัน ที่เราสร้างขึ้นมาหยาดเหงื่อที่ไหลริน คือรางวัลแห่งศรัทธาก้าวเดินไปข้างหน้า ด้วยใจที่เบิกบานความรักความผูกพัน คือสายใยใจเราไม่ว่าอยู่ไหนไกลเก่า เราก็ยังเป็นพี่น้องกัน

เสียงแคนยังคงบรรเลง สอดประสานทำนองดังก้องไปทั่วท้องทุ่ง สว่างไสวกลางใจไม่มีอะไรมาขวาง ความสุขที่ยิ่งใหญ่แค่ใจเราเปิดรับ ก็พบเจอความสบาย

ม่วนเด้อพี่น้อง มาฟ้อนให้ลืมความหลังเสียงแคนดังสนั่น ปลุกใจให้มีพลังสุขใจทุกครั้งที่ได้มาเจอกันรอยยิ้มพิมพ์ใจ ส่งให้กันและกันในคืนวันที่มีแต่ความสดใสม่วนใจแท้น้อ... พี่น้องเอ้ย

ม่วนหลายเด้อ... ม่วนหลายเสียงแคนยังก้องอยู่ในใจกลับบ้านเฮาเด้อ... กลับบ้านเฮาความสุขรอเราอยู่... ที่บ้านนาเอย