รวงข้าวคอยท่า

โอ้ละหนอ... แสงดาวพราวพร่างกลางทุ่งกลิ่นฟางลอยมากับลมแผ่วหัวใจคนไกลบ้านดวงนี้... คิดถึงเหลือเกิน

ทิ้งรวงข้าวสีทองที่เคยดูแลจำต้องจากบ้านแม่เข้าเมืองใหญ่หวังจะทำงานหาเงินส่งไปปลดเปลื้องหนี้สินที่ค้างคาใจรถเที่ยวสุดท้ายยังจำฝังจิตมองยอดมะพร้าวที่เคยชิดเลือนหายเสียงนกเอี้ยงร้องลาลับปลายนาไปทิ้งคนไกลให้เหงาจับใจคนเดียว

เมืองที่เจริญมีแต่ความรีบเร่งผู้คนโหรงเหรงไร้ความจริงใจมองไปทางไหนก็ไม่เหมือนบ้านเราอยากกลับไปรับลมที่ทุ่งนาเดิม

โอ้ทุ่งนาบ้านเกิดเมืองนอนยังเฝ้ารอคอยคนจรคนนี้กลับคืนจะกอดรวงข้าวที่เคยร่วมตื่นจะกอดแม่ให้หายชื่นที่เฝ้ารอชีวิตคนจนต้องทนลำเค็ญในเมืองใหญ่ที่เป็นดั่งกรงขังล้อมอยากจะกลับไปดมกลิ่นดินกลิ่นหอมก่อนที่ใจจะตรอมจนลืมวัน

น้ำตาหยดลงบนพื้นปูนเย็นยามเห็นจันทร์เสี้ยวที่ส่องลงมานึกถึงตอนค่ำที่ล้อมวงกินข้าวปลาหัวเราะเริงร่าใต้แสงตะเกียงงานหนักแค่ไหนไม่เคยจะท้อแต่ใจมันฝ่อเมื่อคิดถึงเรือนชานอีกกี่วันหนอที่ฝันจะถึงกาลได้กลับไปซบดินถิ่นแดนเรา

โอ้ทุ่งนาบ้านเกิดเมืองนอนยังเฝ้ารอคอยคนจรคนนี้กลับคืนจะกอดรวงข้าวที่เคยร่วมตื่นจะกอดแม่ให้หายชื่นที่เฝ้ารอชีวิตคนจนต้องทนลำเค็ญในเมืองใหญ่ที่เป็นดั่งกรงขังล้อมอยากจะกลับไปดมกลิ่นดินกลิ่นหอมก่อนที่ใจจะตรอมจนลืมวัน

แสงดาวดวงเดิมยังรออยู่ใช่ไหมอีกไม่นานหรอก... จะกลับไปหาไปนอนกอดรวงข้าว... ที่บ้านนาเรารอหน่อยนะ... คนดี...รอฉันนะ... แม่จ๋า...