ร่องรอยแห่งกาลเวลา

สายลมพัดผ่านเงาไม้ที่ไหวเอนหยดน้ำค้างกระเซ็นบนกลีบบัวงามจังหวะชีวิตที่หมุนผ่านไปทุกโมงยามทิ้งร่องรอยความทรงจำไว้ในใจ

ในค่ำคืนที่ดาวพร่างพรายบนฟ้ากว้างฉันนั่งมองแสงจางๆ ที่ปลายขอบถนนความเหงาเดินทางมาพร้อมกับความสับสนเหมือนโน้ตเพลงที่วนเวียนอยู่ในอากาศเสียงกระซิบจากอดีตที่ผ่านพ้นยังคงทิ้งความกังวลไว้ในความว่างเปล่าเหมือนสายน้ำที่ไหลเรื่อยไม่เคยเบาพัดพาเอาความเศร้าไปกับกาลเวลา

หากชีวิตคือบทเพลงที่ต้องบรรเลงจะขอบรรเลงให้งดงามกว่าที่เคยเป็นแม้ในวันที่ฟ้ามืดมิดและลำเค็ญจะหาความสุขซ่อนเร้นในความเงียบงันปล่อยให้หัวใจได้เต้นไปตามจังหวะที่แท้จริงไม่ต้องมีสิ่งใดมาคอยเหนี่ยวรั้งเพียงแค่ยอมรับความจริงที่ยังฝังว่าทุกสิ่งย่อมเปลี่ยนไปตามวิถี

ในค่ำคืนที่ดาวพร่างพรายบนฟ้ากว้างฉันนั่งมองแสงจางๆ ที่ปลายขอบถนนความเหงาเดินทางมาพร้อมกับความสับสนเหมือนโน้ตเพลงที่วนเวียนอยู่ในอากาศเสียงกระซิบจากอดีตที่ผ่านพ้นยังคงทิ้งความกังวลไว้ในความว่างเปล่าเหมือนสายน้ำที่ไหลเรื่อยไม่เคยเบาพัดพาเอาความเศร้าไปกับกาลเวลา

จางหายไป... ในความเงียบเหลือเพียงความทรงจำ... ที่งดงามฝากไว้กับสายลม... ที่พัดผ่านเพียงเท่านั้น... ก็เพียงพอแล้ว