ฟันเฟืองที่ไร้เสียง

หยาดเหงื่อที่รินไหลลงบนดินที่แตกระแหงแลกกับเศษเงินเพียงน้อยนิดที่พอประทังแดดร้อนแผดเผาหลังจนเกรียมเป็นสีน้ำตาลความหวังที่เคยวาดไว้ กลับเลือนหายไปกับกาลเวลาคนหลังสู้ฟ้า หน้าสู้ดิน ยังคงก้มหน้าทำไปด้วยมือที่หยาบกร้าน กับหัวใจที่ยังไม่ยอมตาย

ถนนเส้นเดิมที่ทอดยาวไปสู่เมืองใหญ่ทิ้งทุ่งนาว่างเปล่าไว้ให้คนแก่เฝ้าคอยลูกหลานจากบ้านมาไกล หวังจะเปลี่ยนชีวิตที่ต่ำต้อยแต่โลกความเป็นจริงมันไม่ง่ายดายอย่างที่เคยฝันตึกสูงเสียดฟ้าบดบังตะวันของคนชั้นล่างตราบใดที่ความเหลื่อมล้ำยังคงวางตัวเป็นกำแพงขวาง

กี่ร้อยคดีที่ถูกกลบฝังใต้ความเงียบงันกี่เสียงร้องขอที่ไม่มีวันได้ยินถึงเบื้องบน

ชีวิตคือการต่อสู้บนทางที่ไม่มีวันจบแลกความถูกต้องกับสิ่งที่เขาขีดเขียนให้เราเป็นเราคือฟันเฟืองที่เขามองข้ามในวันยากเข็ญแต่เลือดเนื้อที่ไหลเวียน ยังคงยืนหยัดด้วยศักดิ์ศรีตราบที่ลมหายใจยังไม่หยุด จะสู้จนถึงนาทีสุดท้าย

ความยุติธรรมที่กลายเป็นเพียงภาพฝันเลือนลางคนดีถูกสั่งให้หยุด แต่คนโกงกลับได้ดีมีที่ยืนรอยยิ้มเย้ยหยันของอำนาจที่มองไม่เห็นหัวคนแต่ความจริงที่ซ่อนอยู่ใต้พรมจะเผยออกมาสักวันเราไม่ได้ต้องการสิ่งใดนอกจากที่ทางที่ควรมีในแผ่นดินที่หยาดเหงื่อของเราเคยรดลงไป

อย่าปล่อยให้ความกลัวมาปิดปากที่เคยตะโกนอย่าปล่อยให้ความอ่อนแอมาบั่นทอนกำลังใจเราคือเจ้าของแผ่นดินที่ร่วมกันสร้างด้วยหยาดเหงื่อลุกขึ้นเถิดพี่น้อง ร่วมกันทวงคืนความหมายของชีวิต

ชีวิตคือการต่อสู้บนทางที่ไม่มีวันจบแลกความถูกต้องกับสิ่งที่เขาขีดเขียนให้เราเป็นเราคือฟันเฟืองที่เขามองข้ามในวันยากเข็ญแต่เลือดเนื้อที่ไหลเวียน ยังคงยืนหยัดด้วยศักดิ์ศรีตราบที่ลมหายใจยังไม่หยุด จะสู้จนถึงนาทีสุดท้าย

ฟ้าจะมืดเพียงใด แต่ตะวันจะขึ้นใหม่เสมอก้าวต่อไปด้วยความหวังที่ยังไม่ตายก้าวต่อไป... บนเส้นทางของเราเองบนเส้นทางของเราเอง...