เพื่อนสนิทชื่อเหงา

ในความมืดที่ยังเดินอยู่คนเดียวท่ามกลางผู้คนมากมายที่สวนกันไปใจยังคงวนเวียนอยู่ที่เดิม

ถนนเส้นเดิมที่เคยเดินด้วยกันภาพวันวานยังคงชัดในสายตาคำถามที่ค้างคาใจในทุกค่ำคืนว่าเรามาถึงจุดนี้ได้ยังไงความเงียบเหงาที่รายล้อมรอบตัวเหมือนเป็นเพื่อนสนิทที่คอยซ้ำเติม

ไม่อยากจะถามว่าเธอเป็นไงบ้างเพราะรู้ว่าคำตอบมันคงไม่มีค่าแค่ปล่อยให้ความทรงจำมันเลือนลางหายไปกับอากาศที่เย็นชืด

เพราะว่ารักที่เคยฝากไว้มันกลายเป็นเพียงแค่เศษเสี้ยวของเวลาไม่อาจย้อนคืนมา แม้พยายามเท่าไหร่ใจยังคงเพ้อถึงกลิ่นไอของเธอในคืนที่ดาวไม่มีแสงนำทางยังคงรอคอยแม้รู้ว่าไม่มีวันเป็นจริง

เสียงเพลงที่เปิดทิ้งไว้ในห้องนอนชวนให้คิดถึงคำที่เธอเคยบอกว่าเราจะไม่มีวันห่างไกลกันแต่สุดท้ายกลายเป็นคนแปลกหน้าที่เดินสวนทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าที่กัดกินใจยากจะลบเลือนรอยแผลที่เธอฝากไว้

เพราะว่ารักที่เคยฝากไว้มันกลายเป็นเพียงแค่เศษเสี้ยวของเวลาไม่อาจย้อนคืนมา แม้พยายามเท่าไหร่ใจยังคงเพ้อถึงกลิ่นไอของเธอในคืนที่ดาวไม่มีแสงนำทางยังคงรอคอยแม้รู้ว่าไม่มีวันเป็นจริง

หากย้อนเวลากลับไปแก้ไขได้ฉันคงไม่ปล่อยให้มันจบลงแบบนี้แต่ชีวิตจริงไม่มีบทเรียนให้แก้ตัวมีเพียงความจริงที่ต้องเผชิญหน้า

เพราะว่ารักที่เคยฝากไว้มันกลายเป็นเพียงแค่เศษเสี้ยวของเวลาไม่อาจย้อนคืนมา แม้พยายามเท่าไหร่ใจยังคงเพ้อถึงกลิ่นไอของเธอในคืนที่ดาวไม่มีแสงนำทางยังคงรอคอยแม้รู้ว่าไม่มีวันเป็นจริง

ปล่อยให้มันเป็นเรื่องของวันวานในใจยังคงมีแค่เธอเสมอแม้ความจริงจะเป็นเพียงแค่ฝันหลับตาลงเมื่อไหร่ ก็ยังเห็นเธออยู่ตรงนั้น