Uzaklardan Dön Gel

Gecenin koynunda rüzgar fısıldar Yüreğimde eski bir sızı yanar

Dağların eteğinde yürürüm yalnız Toprak kokusu dolar ciğerlerime Gözlerim ufukta kayıp bir iz arar Sevda ateşi söner mi hiç içimde Yapraklar düşer, nehirler çağlar gider Zaman erir gider avuçlarımda Gönlümde fırtına, ruhumda kuraklık Bir umut ışığı doğar mı karanlıktan

Ey sevgilim, dön gel uzaklardan Yüreğim sensiz bir çöl, kurudu kaldı Rüzgarla uçan hayaller peşinde Özlemin yakar, yakar beni deli gibi Dön gel, dön gel, yoksa solar giderim Bu aşkın izi silinmez içimde

Gökyüzü ağlar yağmurla üstüme Toprak uyanır yeşile boyanır Ama sen yoksun, boş kalır kollarım Hayat bir nehir, akar sonsuza Dalgalar vurur kıyıya inatla Ben kalırım burada, bekler dururum Rüyalarımda sen, uyanıkken gölge Nasıl unuturum seni ey yarim

Dönüşür dünya renk renk girdaplara Zihnimde dans eder yıldızlar deli gibi Ruhum yükselir bulutlara karışır Aşk bir zehir, sarhoş eder bedeni Dön dolaş gelir aynı yollara Kaybolurum ben kendimde nihayet

Ey sevgilim, dön gel uzaklardan Yüreğim sensiz bir çöl, kurudu kaldı Rüzgarla uçan hayaller peşinde Özlemin yakar, yakar beni deli gibi Dön gel, dön gel, yoksa solar giderim Bu aşkın izi silinmez içimde

Ey sevgilim, dön gel uzaklardan

Rüzgarla uçan hayaller peşinde

Dön gel, yoksa solar giderim

Gecenin koynunda rüzgar diner Yüreğimde sızı kalır sonsuza Ey sevgilim... ey sevgilim...