เงาในมหาสมุทรความคิดถึง

มองออกไปที่หน้าต่างบานเดิมเห็นผู้คนเดินสวนกันไปไม่รู้จบท่ามกลางแสงไฟที่ร่วงหล่นลงบนถนนฉันยังคงวนเวียนอยู่กับความคิดถึงกลิ่นจางๆ ของความทรงจำที่ยังติดตรึงในมุมห้องที่เคยมีเรานั่งคุยกันจนเช้า

นาฬิกายังเดินไปข้างหน้าไม่หยุดยั้งแต่หัวใจฉันกลับรั้งรออยู่ที่เดิมเหมือนคนหลงทางในเมืองใหญ่ที่ไร้จุดหมายพยายามจะลบเลือนภาพเงาที่พร่ามัวแต่ยิ่งพยายามเท่าไหร่ ยิ่งเห็นชัดในใจว่าไม่มีวันไหนที่ฉันไม่คิดถึงเธอ

อุ่นไอที่เคยสัมผัส กลายเป็นความหนาวที่กัดกินเสียงหัวเราะที่เคยได้ยิน กลายเป็นความเงียบที่บาดลึกทำไมความรักถึงทิ้งรอยแผลไว้ให้ฉันเพียงผู้เดียว

เพราะว่าใจมันยังคงเพ้อถึงเพียงแค่เธอคนเดียวในค่ำคืนที่แสนเปลี่ยว ฉันยังคงรอคอยความหวังแม้รู้ดีว่าทุกอย่างมันคงเป็นได้เพียงแค่ภาพฝันแต่ให้ทำอย่างไร ในเมื่อใจมันยังคงรัก... ไม่เคยเปลี่ยนไป

บางครั้งก็อยากจะลองเปิดใจให้ใครใหม่แต่ทุกครั้งที่มองตาใคร ก็เห็นเพียงแค่เงาของเธอความเหงาที่รายล้อมมันช่างน่ากลัวเหลือเกินเหมือนคนกำลังจมน้ำในมหาสมุทรแห่งความคิดถึงไม่มีมือใครที่ยื่นมาฉุดรั้งให้ฉันพ้นไปจากตรงนี้

อุ่นไอที่เคยสัมผัส กลายเป็นความหนาวที่กัดกินเสียงหัวเราะที่เคยได้ยิน กลายเป็นความเงียบที่บาดลึกทำไมความรักถึงทิ้งรอยแผลไว้ให้ฉันเพียงผู้เดียว

เพราะว่าใจมันยังคงเพ้อถึงเพียงแค่เธอคนเดียวในค่ำคืนที่แสนเปลี่ยว ฉันยังคงรอคอยความหวังแม้รู้ดีว่าทุกอย่างมันคงเป็นได้เพียงแค่ภาพฝันแต่ให้ทำอย่างไร ในเมื่อใจมันยังคงรัก... ไม่เคยเปลี่ยนไป

หากย้อนเวลากลับไปได้ฉันจะกอดเธอไว้ให้นานกว่าเดิมจะบอกความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ข้างในโดยไม่กลัวคำว่าเสียใจแต่ตอนนี้ทำได้เพียงปล่อยให้ความเงียบทำงานปล่อยให้ความเหงาเป็นเพื่อนสนิทในยามค่ำคืน

เพราะว่าใจมันยังคงเพ้อถึงเพียงแค่เธอคนเดียวในค่ำคืนที่แสนเปลี่ยว ฉันยังคงรอคอยความหวังแม้รู้ดีว่าทุกอย่างมันคงเป็นได้เพียงแค่ภาพฝันแต่ให้ทำอย่างไร ในเมื่อใจมันยังคงรัก... ไม่เคยเปลี่ยนไป

ไม่เคยเปลี่ยนไปเลย...ยังคงเป็นเธอ...ท่ามกลางความอ้างว้างที่ไม่มีวันจบฉันยังคงรอ... รอแค่เพียงเธอ