ตะโกนก้องฟ้า

ถนนสายเดิมที่ฉันเดินอยู่ทุกวันฝุ่นควันบดบังภาพเธอที่เลือนรางกี่คำที่เคยสัญญาฝังใจไว้ข้างทางวันนี้เหลือเพียงแค่เงาที่จางหายไปท่ามกลางผู้คนมากมายที่เดินสวนกันฉันยังคงมองหาแววตาที่คุ้นเคยแต่โลกใบเดิมกลับดูช่างว่างเปลยเมื่อไม่มีเธอเดินเคียงข้างเหมือนวันเก่า

ความทรงจำที่พยายามลบเลือนยังคงย้ำเตือนให้ใจต้องสั่นไหวเหนื่อยแค่ไหนที่ต้องแบกรับไว้ลำพัง

ตะโกนก้องฟ้าไปให้ถึงดวงดาวว่าใจดวงนี้มันยังคงรักเพียงแค่เธอแม้ความจริงจะทำให้ฉันต้องเจ็บจนต้องเพ้อแต่จะให้ฉันทำอย่างไรในเมื่อใจมันไม่ยอมจำนนไม่มีเธออยู่ตรงนี้ โลกทั้งใบมันดูมืดมนอยากจะตะโกนให้พ้น ว่าฉันยังรักเธอเหลือเกิน

นาฬิกาที่หมุนไปไม่เคยรอใครเหมือนใจที่ยังติดอยู่ในวันวานกี่หยดน้ำตาที่รินไหลผ่านกาลเวลาที่เนิ่นนานฉันยังคงรอคอยเธอที่ปลายทางที่มืดมิดแม้อากาศจะหนาวเย็นเพียงใดแต่ไฟในใจฉันยังคงลุกโชนไม่เคยดับหวังเพียงสักวันเธอจะย้อนคืนกลับมาเติมเต็มช่องว่างที่ขาดหายไป

ตะโกนก้องฟ้าไปให้ถึงดวงดาวว่าใจดวงนี้มันยังคงรักเพียงแค่เธอแม้ความจริงจะทำให้ฉันต้องเจ็บจนต้องเพ้อแต่จะให้ฉันทำอย่างไรในเมื่อใจมันไม่ยอมจำนนไม่มีเธออยู่ตรงนี้ โลกทั้งใบมันดูมืดมนอยากจะตะโกนให้พ้น ว่าฉันยังรักเธอเหลือเกิน

หากคำว่ารักมันมีความหมายแค่ลมปากทำไมฉันถึงยังอยากจะพูดมันออกไปแม้รู้ดีว่าไม่มีวันเป็นไปได้แต่ใจเจ้ากรรมยังคงไม่ยอมปล่อยมือ

ตะโกนก้องฟ้าไปให้ถึงดวงดาวว่าใจดวงนี้มันยังคงรักเพียงแค่เธอแม้ความจริงจะทำให้ฉันต้องเจ็บจนต้องเพ้อแต่จะให้ฉันทำอย่างไรในเมื่อใจมันไม่ยอมจำนนไม่มีเธออยู่ตรงนี้ โลกทั้งใบมันดูมืดมนอยากจะตะโกนให้พ้น ว่าฉันยังรักเธอเหลือเกิน

ยังรักเธอเหลือเกินแม้สุดท้ายต้องเดินไปเพียงลำพังยังคงรอเธอ... ตลอดไป