Alikabok sa Eskinita

Sariwang simoy ng hangin sa may eskinitaHabang ang araw ay unti-unting nawawalaBitbit ang lumang tsinelas at mga pangarapNa dati ay kay gaan, ngayon ay kay hirapTinitingnan ang mga gusaling abot-langitHabang sa dibdib ko ay may nakatagong pait

Nakikipagsabayan sa agos ng mga taoHindi na alam kung saan ang dulo ng kantoAng mga mukhang nakasalubong, walang kiboParang mga aninong sa limot ay sumukoDati rati’y kay saya ng ating mga laroNgayon ay puro tanong ang laman ng puso

Bakit ba kay bilis ng takbo ng oras?Parang buhangin sa palad na kumakawalaAng mga alaala, unti-unting kumukupasSa gitna ng mundong puno ng dusa

Nasaan na ang tamis ng ating kabataan?Nang ang tanging problema ay ang paglubog ng arawNgayon ay naliligaw sa gitna ng lansanganHinahanap ang sarili sa gitna ng pag-apawBabalik pa ba ang dati nating mundo?O hanggang sa panaginip na lang ang lahat ng ito?

Minsan ay gusto ko na lang huminto sandaliHayaan ang mundo sa kanyang sariling gawiUmuwi sa bahay na puno ng alikabokAt hanapin ang sarili sa lumang sulokAng mga ngiti ay unti-unting nagbabagoNagiging seryoso, nagiging malabo

Hindi naman masamang mangarap nang gisingKahit ang realidad ay mahirap tanggapinPatuloy lang ang paglakad, kahit pa pagodSa mundong ang kapalaran ay madalas na sinusubokHinga nang malalim, huwag susuko sa agos

Nasaan na ang tamis ng ating kabataan?Nang ang tanging problema ay ang paglubog ng arawNgayon ay naliligaw sa gitna ng lansanganHinahanap ang sarili sa gitna ng pag-apawBabalik pa ba ang dati nating mundo?O hanggang sa panaginip na lang ang lahat ng ito?

Dahan-dahan lang ang lahat

Sa gitna ng gabi, tayo ay maghihintay

Bukas ay panibagong simula

Kahit malayo pa ang umaga.