ความทรงจำที่เลือนหายไปกับสายลม

มองออกไปที่หน้าต่างบานเดิมท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนสีเป็นสีครามจางๆแก้วกาแฟที่เย็นชืดวางอยู่ข้างทางเหมือนความหลังที่ยังตกค้างในใจดวงนี้กลิ่นฝนที่เพิ่งผ่านพ้นไปทิ้งรอยความเหงาไว้ให้ฉันได้เรียนรู้ว่าการที่ต้องอยู่คนเดียวมันเป็นอย่างไร

จำได้ไหมวันที่เราเคยเดินเคียงถนนสายเดิมที่เคยมีเราสองคนตอนนี้เหลือเพียงเงาที่ทอดทับบนถนนกับคำถามที่ไม่มีคนจะคอยตอบความทรงจำเหมือนฟิล์มที่เริ่มเบลอภาพที่เคยชัดเจนกลับเลือนหายไปตามกาลทิ้งให้ฉันยืนมองดูเข็มนาฬิกาที่หมุนวน

ไม่ได้อยากจะย้อนเวลาแค่อยากรู้ว่าตอนนี้เธอเป็นอย่างไรในวันที่โลกหมุนไปไกลแสนไกลฉันยังอยู่ที่เดิม... ในที่ที่มีแค่เรา

ล่องลอยไปในห้วงความคิดที่กว้างใหญ่ท่ามกลางผู้คนมากมายแต่กลับรู้สึกเดียวดายเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุนแค่ตรงนี้อยากฝากคำพูดที่ค้างคาไปถึงเธอสักทีว่าทุกความทรงจำยังงดงามเสมอแม้ในวันที่เราต้องแยกทางกันไป

แสงไฟจากตึกสูงที่เรียงรายดูคล้ายดวงดาวที่หล่นหายลงมาบนพื้นดินฉันยังคงจดจำทุกคำที่เธอกล่าวไว้ในวันนั้นมันยังดังอยู่ในใจไม่เคยจางหายไปลมพัดผ่านหน้าต่างเข้ามาเบาๆพาเอาความหนาวเหน็บเข้ามากระทบที่กลางใจหรือนี่คือสิ่งที่เรียกว่าความเหงาที่คุ้นเคย

หากโลกนี้มีความลับซ่อนอยู่คงเป็นความรู้สึกที่ฉันไม่เคยพูดออกไปปล่อยให้มันล่องลอยไปกับสายลมให้มันจางหายไปกับความมืดมิดของราตรีฉันไม่ได้เสียใจที่ต้องปล่อยมือเพียงแค่ใจมันยังไม่พร้อมจะลืมเลือน

ล่องลอยไปในห้วงความคิดที่กว้างใหญ่ท่ามกลางผู้คนมากมายแต่กลับรู้สึกเดียวดายเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุนแค่ตรงนี้อยากฝากคำพูดที่ค้างคาไปถึงเธอสักทีว่าทุกความทรงจำยังงดงามเสมอแม้ในวันที่เราต้องแยกทางกันไป

ท้องฟ้าเริ่มมืดมิดลงอีกครั้งขอบคุณที่เคยเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตแม้สุดท้ายเราจะกลายเป็นเพียงคนแปลกหน้าที่เคยรู้จักกันดีที่สุด...หลับตาลงเถอะนะในคืนที่เงียบเหงาแบบนี้แค่ฝันถึงวันที่เราเคยมีกันก็เพียงพอแล้ว...เพียงพอแล้ว...