Gönül Yangını

Gecenin sisinde kayboldum ben Rüzgârın nefesiyle dans eder ruhum Dağların gölgesinde uyanır hayaller Yıldızlar düşer avuçlarıma

Kuru otların arasında yürürüm yalınayak Toprağın sıcaklığı yanar içimde Uzaktan gelen türkü gibi çağırır ses Gönlümün derinliklerinde kaynar nehirler Karanlıkta parlar gizli ateşler Yüreğim titrer, yollar bükülür

Ey rüzgâr, ey dağ, ey sonsuz ufuk Beni sar, erit bu bedeni Gönül yangını, ruhun feryadı Birleşelim göklerde, kaybolalım ebedi

Çöldeki kum tanesi gibi savrulurum Göklerin mavisi dolar gözlerime Yapraklar fısıldar eski sırları Kalbimde yankılanır kayıp ezgiler Dalgalar gibi vurur içimdeki coşku Yollar döner, ben dönerim kendime

Ey rüzgâr, ey dağ, ey sonsuz ufuk Beni sar, erit bu bedeni Gönül yangını, ruhun feryadı Birleşelim göklerde, kaybolalım ebedi

Döner dünya, renkler erir birbirine Başım döner, yıldızlar iner yere Ruhum uçurumda, kanatlarım alev Sonsuzluk çağırır, ben koşarım peşine Her nefeste patlar gök gürültüsü Kaybolurum, bulunurum, yeniden doğarım

Geceyi yırtar şafak kırmızısı Toprak uyanır, ben uyurum hayalde Rüzgâr taşır beni uzak diyarlara Gönlümde filizlenir vahşi çiçekler Yüreğin ateşi söndürmez sular Döner dolaşır, gelir aynı yere

Ey rüzgâr, ey dağ, ey sonsuz ufuk Beni sar, erit bu bedeni Gönül yangını, ruhun feryadı Birleşelim göklerde, kaybolalım ebedi

Ey rüzgâr, ey dağ, ey sonsuz ufuk Beni sar, erit bu bedeni Gönül yangını, ruhun feryadı Birleşelim göklerde, kaybolalım ebedi

Sis iner yavaşça, yollar silinir Ruhum kalır, ebedi dans eder Ey rüzgâr... ey dağ... Kayboldum ben... sonsuzda...