ดาวที่ไกลเกินเอื้อม

แสงไฟสลัวที่ปลายถนนทิ้งรอยความหลังให้จางไปกับลมนาฬิกาบนผนังห้องที่เงียบงันเหมือนจะหยุดหมุนในคืนที่อ้างว้างฉันมองผ่านหน้าต่างบานเก่าเห็นเพียงเงาตัวเองในกระจกใส

วันเวลาที่เคยมีเธออยู่ข้างกายกลายเป็นเพียงภาพฝันที่เลือนหายเหลือเพียงกลิ่นจางๆ ของความทรงจำที่ยังย้ำให้ฉันต้องเฝ้าคอย

ท่ามกลางความมืดมิดที่โอบกอดไว้ฉันยังคงถามหาเหตุผลที่เธอจากไปในเมืองที่กว้างใหญ่แต่กลับไม่มีใครเหมือนหลงทางในวังวนของหัวใจเธอเป็นดั่งดาวที่ไกลเกินเอื้อมถึงฝากรักไปกับความว่างเปล่าที่ฉันมี

ถนนเส้นเดิมที่เคยเดินด้วยกันวันนี้กลับดูไกลออกไปทุกทีคำพูดที่เธอเคยเอ่ยไว้ก่อนไปยังคงวนเวียนอยู่ในห้วงนึกคิดอาจเป็นเพราะฉันที่ยึดติดกับวันวานเลยต้องทนทรมานอยู่เพียงลำพัง

วันเวลาที่เคยมีเธออยู่ข้างกายกลายเป็นเพียงภาพฝันที่เลือนหายเหลือเพียงกลิ่นจางๆ ของความทรงจำที่ยังย้ำให้ฉันต้องเฝ้าคอย

ท่ามกลางความมืดมิดที่โอบกอดไว้ฉันยังคงถามหาเหตุผลที่เธอจากไปในเมืองที่กว้างใหญ่แต่กลับไม่มีใครเหมือนหลงทางในวังวนของหัวใจเธอเป็นดั่งดาวที่ไกลเกินเอื้อมถึงฝากรักไปกับความว่างเปล่าที่ฉันมี

หากย้อนเวลาไปได้ในตอนนั้นฉันจะกอดเธอไว้ให้แน่นกว่าเดิมไม่ปล่อยให้ความเหงาเข้ามาแทนที่แต่ทุกอย่างก็เป็นเพียงแค่ความเพ้อฝัน

ท่ามกลางความมืดมิดที่โอบกอดไว้ฉันยังคงถามหาเหตุผลที่เธอจากไปในเมืองที่กว้างใหญ่แต่กลับไม่มีใครเหมือนหลงทางในวังวนของหัวใจเธอเป็นดั่งดาวที่ไกลเกินเอื้อมถึงฝากรักไปกับความว่างเปล่าที่ฉันมี

คืนนี้คงยาวนานกว่าทุกครั้งเมื่อฉันยังคงรอคอยเธออยู่ที่เดิมแม้รู้ดีว่าเธอไม่มีวันย้อนกลับมาแค่เพียงหลับตา... ก็ยังเห็นแต่หน้าเธอ