เปลวไฟบนรอยไถ

หยาดเหงื่อที่รินไหล อาบลงบนผืนดินที่แตกระแหงกี่ตะวันกี่เดือนปีที่แฝง ความหวังที่ริบหรี่ลงทุกครามือที่เคยกำเคียว เกี่ยวรวงข้าวที่เหลืองอร่ามวันนี้กลับถูกคุกคาม ด้วยอำนาจที่มองไม่เห็นตัว

ถนนเส้นเดิมที่เคยเดิน กลับกลายเป็นทางที่มืดมิดชีวิตที่ถูกขีดเขียนด้วยลิขิต ของใครบางคนที่อยู่บนหอคอยเราเป็นเพียงมดงาน ที่แบกภาระเกินตัวจะรับไหวเสียงตะโกนที่ส่งออกไป กลับกลายเป็นเพียงลมที่พัดผ่าน

ความเหลื่อมล้ำที่ตอกย้ำลงกลางใจเมื่อคนเท่ากันมีค่าไม่เท่ากันในความเป็นจริง

แด่ชีวิตที่ยังต้องสู้ แม้หนทางจะดูเลือนรางแด่ความฝันที่ยังไม่จาง ในวันที่โลกหมุนไปไม่เคยรอเราจะยืนหยัดด้วยหัวใจ ที่ยังคงเต้นอยู่เพื่อวันใหม่แม้จะล้มลงสักกี่ครั้งไป แต่ไฟในใจยังคงลุกโชน

เศษเสี้ยวของความยุติธรรม ที่ถูกเก็บไว้ในลิ้นชักความจริงที่ถูกปิดบังด้วยคำรัก ของคนหน้าไหว้หลังหลอกเรายังคงรอคอย แสงสว่างที่ปลายอุโมงค์ที่มืดมิดร่วมกันลิขิตชีวิต ด้วยมือของเราเอง

หากลมหายใจยังมีอยู่ เราจะไม่ยอมจำนนต่อโชคชะตาเราจะก้าวเดินไปข้างหน้า ด้วยศรัทธาที่ยังคงมั่นไม่มีใครพรากความฝัน ไปจากมือของคนเดินดินได้อีกต่อไป

แด่ชีวิตที่ยังต้องสู้ แม้หนทางจะดูเลือนรางแด่ความฝันที่ยังไม่จาง ในวันที่โลกหมุนไปไม่เคยรอเราจะยืนหยัดด้วยหัวใจ ที่ยังคงเต้นอยู่เพื่อวันใหม่แม้จะล้มลงสักกี่ครั้งไป แต่ไฟในใจยังคงลุกโชน

ฟ้าหลังฝนย่อมสดใสเสมอหากเรายังไม่หยุดที่จะหวังหากเรายังไม่หยุดที่จะสู้เพื่อวันของเรา... เพื่อวันของเรา...