หยาดน้ำค้างบนปลายรุ้ง

แสงจันทร์เลือนรางบนปลายยอดหญ้าลมพัดผ่านฟ้ามาแผ่วเบาความเงียบเหงาที่ซ่อนในเงาเฝ้าถามใจเราว่าอยู่แห่งใด

รอยยิ้มจางที่เคยฝากไว้ยังคงติดตรึงในห้วงคำนึงดั่งสายน้ำที่ไหลไม่ถึงปลายทางที่ฝันไว้ไกลเกินเอื้อมมือเหมือนดวงดาวที่ลอยอยู่เหนือเมฆหมอกหลอกให้เรามองหาในความมืดมนเสียงดนตรีในใจยังคงวนเวียนว่ายปะปนกับหยดน้ำตา

กาลเวลาอาจหมุนให้เราเปลี่ยนแต่ความทรงจำยังวนเวียนไม่จางหายยิ่งข้ามผ่านคืนวันยิ่งเสียดายสิ่งที่เคยมีความหมายเหลือเพียงความว่างเปล่า

รอยยิ้มจางที่เคยฝากไว้ยังคงติดตรึงในห้วงคำนึงดั่งสายน้ำที่ไหลไม่ถึงปลายทางที่ฝันไว้ไกลเกินเอื้อมมือเหมือนดวงดาวที่ลอยอยู่เหนือเมฆหมอกหลอกให้เรามองหาในความมืดมนเสียงดนตรีในใจยังคงวนเวียนว่ายปะปนกับหยดน้ำตา

เหลือเพียงความเงียบงันที่โอบกอดปล่อยใจให้ลอยไปตามลมจบลงที่ความว่างเปล่า...ในความทรงจำเดิมๆ