รอยแผลบนถนนสายดาว

มองไปบนฟ้าที่ไม่มีดาวมีแค่แสงไฟที่พร่ามัวในเมืองหลวงชีวิตที่วิ่งตามฝันจนลืมทางกลับบ้านเสียงกระซิบจากเงาในกระจกบอกให้ฉันสู้ต่อ

รองเท้าเปื้อนฝุ่นบนถนนสายเดิมตึกสูงระฟ้าบดบังแสงตะวันเราต่างเป็นแค่ฟันเฟืองในเครื่องจักรใหญ่ที่หมุนไปโดยไม่ถามว่าเหนื่อยไหมก้มหน้าก้มตาแลกหยาดเหงื่อเป็นเศษเงินเพื่อรอคอยวันที่ชีวิตจะเริ่มเดินแต่โลกมันหมุนเร็วกว่าใจที่เต้นรัวความหวังที่เคยวาดไว้เริ่มเลือนรางเป็นหมอกมัว

กี่คืนที่ต้องนอนฟังเสียงรถวิ่งผ่านกี่วันที่ต้องทนกับคำดูถูกที่บาดลึกแต่ไฟในใจยังไม่เคยมอดดับแม้เส้นทางข้างหน้าจะมืดมิดและไร้ที่พัก

ท่ามกลางเมืองใหญ่ที่ไร้ความปราณีฉันยังคงก้าวเดินด้วยใจที่มั่นคงไม่มีวันยอมก้มหัวให้โชคชะตาที่เล่นตลกแม้ต้องล้มกี่ครั้งก็จะลุกขึ้นยืนให้ดูนี่คือตัวตนที่ไม่มีใครมาลบเลือนจากดินสู่ดาวด้วยสองมือที่เปื้อนรอยแผล

ความจริงที่เห็นมันโหดร้ายกว่าในละครคนรวยมองข้ามหัวคนจนเป็นแค่ฝุ่นละอองเราเกิดมาเพื่อเป็นเหยื่อหรือเป็นผู้ชนะคำถามที่ดังก้องอยู่ในหัวใจทุกค่ำคืนแต่ฉันเลือกที่จะเขียนอนาคตด้วยปลายปากกาเปลี่ยนความเจ็บช้ำให้กลายเป็นพลังที่กล้าหาญไม่ต้องมีใครยอมรับ ไม่ต้องมีใครเข้าใจขอแค่ให้รู้ว่าฉันทำเพื่ออะไร

เสียงหัวใจยังคงเต้นเป็นจังหวะชีวิตแม้โลกจะบีบคั้นให้เราต้องยอมจำนนแต่สายเลือดนักสู้มันเดือดพล่านอยู่ข้างในไม่มีใครหยุดฉันได้นอกจากตัวฉันเอง

มองย้อนกลับไปที่รอยเท้าบนถนนสายนี้ทุกก้าวที่ผ่านมาคือบทเรียนที่สอนให้แกร่งยังคงเดินต่อไป...แม้จะเหลือแค่ตัวคนเดียวจนกว่าแสงสุดท้ายจะลาลับไปเมืองนี้ยังต้องจดจำชื่อฉันไว้