วิถีคนสู้ชีวิต

มองขึ้นไปบนฟ้าที่ไม่มีดาวมีแต่แสงไฟเมืองที่มันคอยจะเผาทางที่เดินมันไม่ได้โรยด้วยกลีบดอกไม้ก้าวไปข้างหน้าแม้ใจจะสั่นไหว

ตื่นขึ้นมาในห้องเช่าที่ผนังบางเฉียบเสียงรถราข้างนอกมันคอยจะเบียดเสียดชีวิตในเมืองหลวงมันคือสนามรบใครจะไปรู้ว่าคนข้างหลังต้องมานั่งนบก้มหน้าก้มตาแลกหยาดเหงื่อกับเงินตราความฝันที่วาดไว้มันดูไกลสุดสายตาใส่รองเท้าคู่เก่าลุยไปบนถนนความหวังมันริบหรี่ในวันที่ฝนหล่น

อย่าให้ใครมาบอกว่าเราเป็นใครอย่าให้คำนินทามันทำให้เราต้องถอดใจเก็บความแค้นเป็นแรงผลักดันให้ก้าวไปแม้ต้องล้มลงอีกกี่ครั้งก็จะไม่ยอมแพ้ใคร

นี่คือวิถีของคนสู้ชีวิตบนถนนสายนี้ความฝันที่มีมันคือสิ่งเดียวที่ฉันยังมีไม่ต้องมีเส้นทางที่หรูหราหรือโชคชะตาขอแค่มีแรงใจให้ก้าวข้ามผ่านช่วงเวลาแม้เมืองนี้จะโหดร้ายแต่ฉันจะไม่ถอยจะสู้จนกว่าฟ้าจะเปลี่ยนสีให้ฉันได้รอคอย

มองเห็นเงาตัวเองในกระจกที่ร้าวรานความกดดันมันถาโถมเข้ามาเหมือนคลื่นที่ซัดผ่านพี่น้องผองเพื่อนที่ต่างก็ดิ้นรนในวันที่ทุกคนต่างก็ต้องทนเราไม่ได้เกิดมาบนกองเงินกองทองแต่มีหัวใจที่กล้าหาญให้เราได้ลองไม่สนกฎเกณฑ์ที่ใครเขาสร้างเอาไว้ก้าวข้ามกำแพงที่ขวางกั้นด้วยหัวใจ

เสียงหัวใจยังคงเต้นเป็นจังหวะหนักแน่นแม้โลกจะหมุนไปแต่ความมุ่งมั่นไม่เคยแคลนจากดินสู่ดาวมันไม่ได้อยู่ที่ดวงชะตาแต่มันอยู่ที่สองมือที่สร้างด้วยตัวเองในเวลา

นี่คือวิถีของคนสู้ชีวิตบนถนนสายนี้ความฝันที่มีมันคือสิ่งเดียวที่ฉันยังมีไม่ต้องมีเส้นทางที่หรูหราหรือโชคชะตาขอแค่มีแรงใจให้ก้าวข้ามผ่านช่วงเวลาแม้เมืองนี้จะโหดร้ายแต่ฉันจะไม่ถอยจะสู้จนกว่าฟ้าจะเปลี่ยนสีให้ฉันได้รอคอย

เก็บแรงไว้ในวันที่ต้องไปต่อแม้ทางข้างหน้าจะมืดมิดและไม่พอแต่ฉันจะยังคงเดิน...ฉันจะยังคงเดิน...ไปให้ถึงจุดหมายที่วาดไว้ในใจ.