รอยไถบนทางฝัน

แสงแดดอ่อนทอดเงาลงบนดินหยาดเหงื่อรินรดลงบนรอยไถตีนเปล่าเหยียบย่ำบนความหวังที่ไกลรอคอยวันฟ้าใหม่ที่ยังไม่มาถึงมือที่หยาบกร้านผ่านงานหนักมาทั้งปีแลกกับเศษสตางค์ที่แทบไม่พอประทังความจนมันรัดตัวจนเกือบจะพังแต่หัวใจยังฝังความหวังไม่ยอมแพ้

มองไปทางไหนก็เจอแต่กำแพงสูงคนตัวเล็กตัวน้อยถูกกดทับด้วยความจริงน้ำตาที่ไหลตกในไม่มีใครเห็น

แด่ชีวิตที่สู้ไม่เคยถอยแม้ความหวังจะค่อยๆ เลือนหายไปเราคือคนเดินดินที่หัวใจยังมีไฟจะฝ่าฟันความมืดมิดให้ถึงปลายทางความเป็นธรรมที่เรียกร้องยังคงเงียบงันแต่เลือดเนื้อและวิญญาณจะยืนหยัดเคียงข้างสู้เพื่อวันที่ฟ้าจะเป็นของเรา

ถนนเส้นเดิมที่เคยเดินผ่านเต็มไปด้วยรอยร้าวของความเหลื่อมล้ำคนรวยนอนบนกองเงินที่ตอกย้ำคนจนต้องจำยอมก้มหน้าแบกภาระความฝันที่วาดไว้ถูกขีดฆ่าด้วยกฎเกณฑ์ที่ใครบางคนเขียนขึ้นมาเพื่อพวกพ้องเราได้ยินเสียงหัวใจที่ร่ำร้องว่าศักดิ์ศรีของคนต้องเท่าเทียมกัน

กี่หยดน้ำตาที่เสียไปกี่ลมหายใจที่ต้องแลกมาเพื่อคำว่าคน... ที่มีความหมายเท่ากัน

แด่ชีวิตที่สู้ไม่เคยถอยแม้ความหวังจะค่อยๆ เลือนหายไปเราคือคนเดินดินที่หัวใจยังมีไฟจะฝ่าฟันความมืดมิดให้ถึงปลายทางความเป็นธรรมที่เรียกร้องยังคงเงียบงันแต่เลือดเนื้อและวิญญาณจะยืนหยัดเคียงข้างสู้เพื่อวันที่ฟ้าจะเป็นของเรา

ฟ้าจะเปลี่ยนสี สักวันเราจะเห็นทางแม้หนทางจะยาวไกลเท่าไรเราจะเดินต่อไป... ด้วยกันด้วยกัน... สู้ต่อไป